ss

Monday, May 7, 2012

நாம் யார் தெரியுமா? ( 10 )




அறிவும் ஞானமும்


நமது மக்கள் மத்தியில் அதிலும் குறிப்பாகப் படித்த தத்துவஞான விஷயங்களில் ஆர்வமுள்ளவர்களால் அடிக்கடி கையாளப்படும் வார்த்தைகள்தான் அறிவு, ஞானம், மெய்ஞானம், விஞ்ஞானம் என்ற வார்த்தைகள். அவற்றின் முதல் படி அறிவு.

ஆனால் எத்தனைபேர் அவற்றைச் சரியாகப் புரிந்து கையாள்கிறார்கள் என்று பார்த்தால் அது நன்றாக இருக்காது.

பொதுவாக ஞானம் என்றால் என்ன? அறிவிலும் சராசரி அறிவைவிட மேலான அறிவு என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். எது ஒன்றையும் ஏதாவது ஒரு தத்துவக் கண்ணோட்டத்துடன் பார்க்கும் அறிவுத் திறம் என்றும் சொல்லலாம்.


அறிவு என்பது சிந்தனையின் முதல் படி. ஞானம் என்பது இரண்டாம் படி, மெஞ்ஞானம் என்பது மூன்றாம் படி. விஞ்ஞானம் என்பது நான்காம் படி!

முதல் படியான அறிவையும் இரண்டாம் படியான ஞானத்தையும் எடுத்துக்கொள்வோம். 

வாழும் சூழ்நிலை உணர்வுகளுக்கு அடிப்படைக்காரணம் ஆகிறது. அந்த சூழ்நிலைமைகள் வேறுபட்டவையாக இருப்பதால் அதனால் ஏற்படும் உணர்வுகளும் வேறுபட்டதாகத்தான் இருக்கமுடியும்.

அந்த உணர்வுகளின் உயர்ந்த வடிவம்தான் அறிவு எனப்படும். உணர்வு அடிக்கடி மாறும் இயல்புடையது. ஆனால் அதன் உயர்ந்த வடிவமான அறிவானது மெதுவாக மாறக்கூடியது. உணர்வுகளின் தொகுப்பு அறிவுக்கு அடிப்டைக்காரணமாக இருந்தாலும் அறிவு என்னும் நிலையை அடைந்த பின்பு அறிவு உணர்வுக்கு வழிகாட்டும்; தகுதியைப் பெற்றுவிடுகிறது. 

அறிவு உணர்வுக்கு வழிகாட்டும் தகுதியை அடைவதால் மட்டும் அது முழுக்கவும் சரி உள்று ஆகிவிடாது. தவறான உணர்வுகள் அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாகும் அறிவும் நிதானத் தனமையை அடைகிறதே தவிர உயர்ந்த தரத்தை அடைவதில்லை. அதனால் ஒவ்வொருவருடைய சூழ்நிலைகள் வேறுபடுவதைப்போலவே உணர்வுகள் வேறுபடுவதைப்போலவே அறிவும் வேறுபடுகின்றன. அதனால்தான் மக்கள் ஒரே சமூகமாக வாழ்ந்தாலும் உணர்வாலும் அறிவாலும் வேறுபட்டே இருக்கிறார்கள்.

உணர்வின் உயர்ந்த நிலை அறிவாவது போலவே அறிவின் உயர்ந்த நிலைதான் ஞானம் ஆகிறது.

ஒரு உதாரணத்தின் மூலம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

ஒரு சமுதாயமாக வாழும் மக்கள் அனைவரும் அவர்களுக்குத் தேவையான அளவு உண்ணவேண்டும் உடுக்கவேண்டும். தகுதியான வாழ்விடங்களில் தங்கி வாழவேண்டும். இவை எதுவும் தானாக வந்துவிடுவதில்லை. தேடவேண்டும், உருவாக்கவேண்டும். 

எனவே அவர்களின் வாழ்நிலைகளும் தேவைகளும் சூழ்நிலைகளும் உணவையும் உடையையும் தங்கும் வசதியையும் உருவாக்கிக்கொள்ளும் உணர்வைத் தோற்றுவிக்கின்றன.

அந்தத் தேவைகளுக்காக இயற்கையுடனும் சகமக்களுடனும் பிற உயிரினங்களுடனும் சகல இணக்கமான மற்றும் முரண்பட்ட அம்சங்களுடனும் போராடி வாழ்வதால் அந்தப் போராட்டங்களின் மூலம் என்ன செய்யவேண்டும் என்ற அறிவு பிறக்கிறது.

மனிதநாகரிகத்தின் துவக்கத்தில் எப்படியாவது வாழவேண்டும் என்ற பொதுவான உணர்வால் கிடைத்ததை உண்டு இலை, மரப்பட்டை தோல் ஆகியவற்றால் ஆன ஆடை அணிந்துகொண்டு குகைகளிலும் பொந்துகளிலும் பாதுகாப்பற்ற வாழ்வு வாழ்ந்தார்கள். அப்போது கிடைக்கும் அனுபவத்தால் எந்த மாதிரி இடங்களில் வாழவேண்டும்? எந்த மாதிரி உணவுவகைகளை எளிதில் அடைய முடியும், எங்கு வாழ்வதற்கு உகந்ததாக இருக்கும் என்பது போன்ற அறிவைக் கொடுக்கிறது. 

ஒவ்வொருவருடைய அனுபவமும் ஒவ்வொருவிதமாக இருந்ததால் அதன்மூலம் கிடைத்த அறிவும் பலவிதமாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் அந்த அறிவின்படிதான் வாழவேண்டியிருந்தது. வாழவும் செய்தார்கள்.

ஆனால் அப்படி வேறுபட்ட அனுபவங்களி அடிப்படையில் உருவான வேறுபட்ட அறிவைக்கொண்டு அனைவரும் ஒரேமாதிரி வாழமுடியவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தன்னைவிட வலிமையாகவும் வளமாகவும் வாழ்ந்துகொண்டிருந்தவர்களைப் பார்த்து நம்மால் ஏன் அப்படி வாழ முடியவில்லை? அதற்கு என்னவழி என்று சிந்திக்கிறான். அப்போது தன்னிலும் Nமும்பட வாழ்பவன் இன்ன காரணங்களால் அப்படி வாழ்கிறான் . நாமும் அப்படி வாழவேண்டுமானால் அவனுக்குக் கிடைத்த மாதிரி ஏற்புடைய சூழ்நிலை தனக்கும் கிடைக்கவேண்டும். அதை எங்கு போய் அடைவது என்றெல்லாம் சிந்திக்கிறான். 

அப்போதுதான் விலங்குகளைத் தேடி அலைவதை விட அவற்றை நாமே ஏன் வளர்க்க்கூடாது? கனிவகைகளைத் தேடி அலைவதைவிட அந்தக்கனிதரும் மரங்களை நாமே ஏன் வளர்க்க்கூடாது? குகைகளையும் மரப்பொந்துகளையும் தேடி அலையாமல் ஓரிடத்தில் அத்தகைய வாழும் இடங்களை இருப்பதைக்கொண்டு நாமே ஏன் உருவாக்க்கூடாது? என்கிற சிந்தனை எழுகிறது.

அதன் காரணமாக நாடோடிகளாக அலைந்து திரிந்ததுபோய் எதற்காக அலைந்து திரிந்தார்களோ அவற்றையெல்லாம் தாங்கள் இருக்குமிடங்களிலேயே உருவாக்கி வாழத் தலைப்படுகிறார்கள். இதுதான் உணர்வு அறிவாக வளர்ந்த கதை!

அத்தகைய அறிவுதானாகட்டும் எல்லோருக்கும் ஒரே மாதிரி இருக்கிறதா? இல்லை! அப்படி இருக்கவும் முடியாது. 

காரணம் முதலிலேயே சொன்னமாதிரி எல்லோருடைய அனுபவங்களும் ஒரே மாதிரி இருக்க முடியாது என்பதே!

ஆனால் அத்தகைய முரண்பாடும் வேறுபாடும் கொண்ட அறிவு உள்வர்களிலேயே முன்னோடிகள் சிலர் இருக்கும் அறிவைக்கொண்டே இன்னும் அதிகமாக சிந்திக்கிறார்கள். 

ஏன் எல்லோரும் வாழ்வதற்காக எல்லாம் செய்கிறோம். அதன் பயன்கள் வேறு வேறுவிதமாக இருக்கிறதே! சிலருடைய பயிர் நன்கு விளைகிறது. மரம் நன்கு காய்க்கிறது. கால்நடைகள் நன்கு விருத்தியாகிறது. ஆனால் வேறு பலருடைய அனுபவங்கள் அதற்கு நேர் மாறாக ஆகிவிடுகிறது. இதற்குக் காரணம் என்னவென்று யோசிக்கிறார்கள். அத்தகையவர்கள் தங்களின் அனுபவங்களைத் தவிர மற்றவர்களின் அனுபவங்களையும் கணக்கில் கொண்டு யோசித்து தவறுகளைக் களைந்து திறம்படச் செய்வது பற்றி சிந்தித்திக்கிறார்கள். அவர்கள் தங்களுக்காகவன்றி பொதுவாகச் சிந்திக்pறார்கள். 

அவர்கள் அப்படிச் சிந்திப்பதற்குக் காரணம் தாங்கள் சமூகத்தின் ஒரு அங்கம் சமூகத்தில் ஏற்படும் பாதிப்புகள் தங்களையும் பாதிக்கும் தங்களின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் சமூகத்தயும் ஏதாவது ஒரு வகையில் பாதிக்கும். அத்தகைய பாதிப்புகள் பாதகமாக இல்லாமல் அனைவருக்கும் சாதகமாக இருக்க விரும்புகிறார்கள். 

அதனால் அவர்கள் தாங்கள் தங்களின் கூடுதல் அறிவாற்றலால் கண்டுணர்ந்தவற்றை மற்றவர்க்கும் சொல்லி வழிகாட்டவும் எச்சரிக்கை செய்யவும் செய்கிறார்கள். அதன் தொடர்ச்சியாக இன்னகாலத்தில் இன்ன விதை விதைக்கவேண்டும் இன்ன முறையில் பாதுகாக்கவேண்டும். நிலத்தை இப்படியெல்லாம் பக்குவப்படுத்தவேண்டும். கால்நடைகளை இப்படிப்பழக்கி இன்னின்ன வேலைகளுக்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் தங்களை யொத்த இதர மக்கள் கூட்ட்ங்களுடன் எப்படித் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் எப்படிப் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்கவேண்டும் என்பது பற்றியெல்லாம் சிந்தித்து சமூகத்துக்கு அறிவுறுத்துகிறார்கள். அத்தகைய முன்னோடி அறிவைத்தான் சமூகந்தழுவிய சிந்தனையைத்தான் ஞானம் என்று சொல்கிறோம்.

அத்தகைய ஞானம்தான் வாழ்வின் பல்வேறு அம்சங்களைப் பற்றியும் விரிவாக ஆராய்கிறது. காலமும் தூரமும் கணிக்கப்படுகிறது. அதற்குத்துணையாகப் பல்வேறு கலைகளும் வளர்கிறது. அரசியல் உட்படப் பல்வேறு துறைகளும் வளர்கிறது. அத்தகைய ஞானமுள்ளவர்களை மேலோர் என்று மதித்துப் போற்றுகிறார்கள். 

ஆகையால் உணர்வுகளின் தெளிவான தொகுப்பான அறிவு மேலும் செழுமையடைந்து சமூகப்பார்வையுடன் விரிவான வாழ்க்கையம்சங்களைத் தொட்டுத் திகழும்போது அது ஞானமாகிறது. 

No comments:

Post a Comment