ss

Friday, May 18, 2012

விவசாயம் ( 18 )


வெட்கங்கெட்ட திருடன்!

எனக்குத் தெரிய விவசாய நிலங்களில் இரவு நேரங்களில் திருட்டு அதிகம் நடக்கும். 

பட்டிகளில் இருந்து ஆடுமாடு தீருட்டுப் போகும்.

கோழிகள்கூடத் திருடு போகும். 

இரவுநேரங்களில் பருத்தி, மிளகாய், விளைந்த சோளக்கதிர் திருட்டுப்போகும்.

களத்தில் கதிரடிப்பு நடக்கும் காலங்களில் இரவுக்காவல் சரியாக இல்லாவிட்டால் தானியமும் நிலக்கடலை போன்றவையும் திருட்டுப் போய்விடும்


அதுதவிர அந்தக் காலத்தில் மாடுகளைக் கொண்டு கிணற்று நீர் இறைக்க கிணறுகளில் துலை என்று சொல்லக்கூடிய உருளையுடன் கூடிய அமைப்பு நிறுத்தப்பட்டிருக்கும். அதில் மாட்டுத்தோலால் செய்யப்பட்ட நீளமான பரி என்று சொல்லப்படும் தோல்பையும் அதனுடன் சேர்த்து இணைக்கப்பட்டிருக்கும் தகரத்தால் செய்யப்பட்ட சால் என்று சொல்லக்கூடிய வாயகன்ற நீரிறைப்பு சாதனமும். வடம், வால்கயிறு என்று சொல்லப்டும் தென்னைநாரால் திரிக்கப்பட்ட கனமான கயிறுகளும் இருக்கும். காவல் சரியில்லை என்று சொன்னால் இத்தனையும் ஒரே இரவில் காணாமல் போய்விடும்.

நிலத்தில் உழுதுவிட்டு அப்படியே போடப்படும் கலப்பை, நுகம் போன்றவையும் காணாமல் போய்விடும்.

இதனால் விவசாயி பகலில் நிலத்தில் உழைப்பது மட்டுமல்ல இரவிலும் தனது பொருட்களையும் கால்நடைகளையும் விளைச்சலையும் காவல் காக்கவேண்டும்.

அதனால்தான் சோளம் பருத்தி போன்றவை விளைந்திருக்கும்போது விளைநிலத்திலேயே உயரமான பரண்போட்டு இரவில் அதில் படுத்துக்கொண்டு காவல் காப்பார்கள்.

இப்போது போல டார்ச் விளக்கெல்லாம் அப்போது எல்லாரிடமும் இருக்காது. அதனால் இரவு கும்மிருட்டில் ஊர்ந்து செல்வதுபோல் சென்று கதிர் திருட்டுப் போயிருக்கிறதா இல்லையா என்று தடவிப்பார்த்துத்தான் தெரிந்துகொள்வார்கள்.

ஆனால் தற்காலம் அப்படியெல்லாம் திருடுபோவது கிடையாது. காரணம் மக்களிடையே திருடர்கள் குறைந்து போய்விட்டார்கள் என்பது அல்ல. விவசாயத்தைப் பொருத்தவரை திருட்டு கட்டுபடியாகாத ஒன்றாகப் போய்விட்டது.

திருடிக்கொண்டு போனாலே கட்டுபடியாகாது என்றால் செலவு செய்து, பாடுபட்டு மாதக்கணக்கில் காத்திருக்கும் விவசாயிக்கு எப்படிக் கட்டுபடியாகும் என்பதான் நம்முன் உள்ள கேள்வி!

உதாரணத்துக்கு ஒன்றைமட்டும் எடுத்துக் கொள்வோம்.

முன்பு இரவுநேரத்தில் ஒரு திருடன் மரத்தில் ஏறித் தேங்காய் பறித்து அதை உரித்து இரவோடு இரவாக திருட்டுப் பொருட்களை வாங்குவதற்கென்றே இருக்கும் கடைக்காரர்களுக்குக் குறைந்த விலைக்கு விற்றுவிட்டுப் போய்விடுவான். 

ஒரு தேங்காய் நாலணா(இருபத்தியைந்து பைசா) வீதம் ஐம்பது அல்லது அறுபது தேங்காயை பதினைந்து ரூபாய்க்கு விற்றுவிடுவான்.

கேவலம் பதினைந்து ரூபாய்க்கா இத்தனை வேலை என்று ஆச்சரியப்படவேண்டாம்.
அப்போது ஒருநாள் முழுவதும் தினக்கூலிக்குப் போனால் வெறும் மூன்று ரூபாய்தான் கூலி கிடைக்கும். தேங்காய் திருடப்போனால் ஒரே இரவில் நான்கைந்து நாள் கூலி கிடைத்துவிடும். தவிர இவ்வளவு கடின உழைப்பும் கிடையாது.

ஆனால் இப்பொது அதேமாதிரி இரவில் தேங்காய் திருடப்போனால் அறுபது தேங்காயை குறைந்த விலைக்கு விற்றால் அவனுக்கு வெறும் இருநூறு ரூபாய்தான் கிடைக்கும். 

ஆக இப்போதுள்ள நிலையில் ஒரு நாள் வேலைக்குப் போனாலே முன்னூறு ரூபாயிலிருந்து ஐநூறுரூபாய்வரை கூலி கிடைக்கும். அப்படியிருக்க இருநூறு ரூபாய்க்காக எதற்கு அவ்வளவு ரிஸ்க் எடுக்கவேண்டும். பிடிபட்டால் கதி என்ன? 

அதேபோல்தான் மற்ற அனைத்தின் நிலைமையும்.

திருடன்கூடக் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்துக் கட்டுபடியாகாது என்று விவசாயிகளின் பொருளைத் திருடுவதை விட்டு விட்டான்.

ஆனால் விவசாயிமட்டும் எந்தக் கணக்கில் விவசாயம் செய்கிறான்?

இப்படி விவசாய விளைபொருட்களின் விலைநிலைமை திருடனுக்குக்கூடக் கட்டுபடியாகாது என்கின்ற நிலையில் அதை உற்பத்தி செய்யும் விவசாயி அதை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போவதில் ஆச்சர்யப்பட என்ன இருக்கிறது?

அப்படியானால் திருடனுக்குத் கூடக் கட்டுபடியாகாத ஒன்றை முட்டுவளி போட்டுப் பாடுபட்டு உற்பத்தி செய்யும் விவசாயி திருடனைவிடக் கேவலமான வெட்கங்கெட்ட திருடனா?

No comments:

Post a Comment