ss

Saturday, May 5, 2012

உணவே மருந்து ( 8 )




வாய்மடித் தத்துவம்

நண்பர்களே! இன்று காலை எழுந்தவுடன் வழக்கமான உடற்பயிற்சி, சிறிது விளையாட்டுக்குப் பின்பு வெட்டறிவாளுடன் கிணற்றுப் பக்கம் போனேன். நான்கைந்து இளநீர் போட்டு அதில் ஒன்றைச் சீவிக் குடித்துவிட்டு அதில் உள்ள வழுக்கையையையும் சாப்பிட்டேன் மீதத்தைச் சாக்கில் போட்டு;க் கொண்டேன் (மற்றவர்களுக்கு). 

அங்கிருந்த கொய்யாமரத்தைப் பார்த்தபோது அணில் போன்ற உயிரினங்கள் தின்றது போகச் சில பழங்கள் தெரிந்தன. இரண்டு பழங்கள் பறித்து அதையும் சாப்பிட்டேன்.

                              

குடியிருக்கும் பண்ணைவீட்டுப் பக்கம் வந்தபோது அங்கு ஏற்கனவே பறித்து வைக்கப்பட்டிருந்த சப்போட்டாப் பழம் பழுத்திருந்ததால் அதிலும் இரண்டு சாப்பிட்டேன். கூட இரண்டு தேங்காய் சில்லும் வாழைப்பழமும். 

ஆக காலை உணவு முடிந்தது. 

இந்த முறையில் உண்பதற்குப் பெயர் என் தெரியுமா? வாய்மடித் தத்துவம். இயற்கை நல்வாழ்வு வாழ்பவர்கள் அப்படித்தான் சொல்வார்கள்.

ஆதாவது ஒரு கன்று தாய்ப் பசுவின் மடியில் பால் அருந்தும்போது, ஒரு குழந்தை தன் தாய்மடியில் பால் அருந்தும்போது அந்த உணவு வேறெந்த தயாரிப்பு முறைக்கும் உட்பட்டு வருவது அல்ல. இயற்கையாக தன் தாய் மடியில் சுரந்து அப்பழுக்கற்றதாகத் தன் பிள்ளைகள் வளர ஊட்டப்படுகிறது. அதற்கு நிகரான உணவை இன்னதென்று உலகில் யாரும் சொல்ல முடியாது. அப்படிச் சொல்லத் துணிபவரும் இல்லை. 

அதுபோல இயற்கை அன்னை தன் மடியில் பூத்துக்காய்த்துக் கனிந்து விளைந்து நமக்கு உணவாக அள்ளித் தரும் இயற்கை உணவுக்கு நிகரான உணவு இதுதான் என்று எதையும் ஒப்பிட்டுக் கூறமுடியாது. 

அப்படி இயற்கையில் கிடைப்பதை அப்படியே இயற்கையாக இயற்கைச் சுழலில் உண்டு வாழ்வதைத்தான் வாய்மடித் தத்துவம் என்று சொல்வர்கள். அதற்கு ஈடு இணை எதுவும் கிடையாது! 

No comments:

Post a Comment