ss

Friday, August 31, 2012

எனது மொழி ( 63 )


சிறப்பும் விபத்தும் 

உயிருள்ள உயிரற்ற அனைத்துக்கும் அடிப்படைக் கட்டுமானப் பொருளாக விளங்குவது தான் அணு. 

அணுக்களில் இருந்து பல்வேறு சூழ்நிலைகளில் தோன்றும் உயிரினங்கள் காலப் போக்கில் எப்படித் தங்களை மாற்றிக்கொள்கின்றன என்பதே பரிணாம வளர்ச்சி ஆகும் .

அந்த வகையில் பார்க்கும்போது மனித இனம் மட்டுமே மற்ற எந்த ஒரு உயிரினத்தையும் விட அதிவேகமாகப் பரிணாம வளர்ச்சி அடைந்த இனம் ஆகும்.

அதை மனித இனத்தின் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம். மாறாக இயற்கைக்கு நேர்ந்த பெரு விபத்து என்றும் சொல்லலாம்!



Wednesday, August 29, 2012

எனதுமொழி ( 62 )


ஆசை

நான் வழி நடத்தும் முகநூல் குழுமம் இயற்கை உணவும் இனிய வாழ்வும் என்ற குழுமத்தில் எனது ஒரு பதிவு!

நண்பர்களே!

எனக்கு ஒரு ஆசை!

நமது குழுமத்தின் ஒவ்வொரு உறுப்பினரும் தம்மையொத்த மற்றவர்களைவிட ....

ஆரோக்கியமானவர்களாக இருக்கவேண்டும்!

ஆரோக்கியத்தைப் பற்றிப் பிறருக்கு ஆலோசனை வழங்கக்கூடியவர்களாக இருக்கவேண்டும்.

மருத்துவ செலவை நிறுத்தியவர்களாக அல்லது குறைத்தவர்களாக இருக்கவேண்டும்!

இயற்கை உணவை பிரதான உணவாகக் கொண்டு வாழ்பவராக இருக்கவேண்டும்.

இயற்கையை நேசிப்பவராகவும் உலக இயற்கை வளங்களை நேசிப்பவராக இருக்கவேண்டும்.

அனைத்து மக்களையும் அனைத்து உயிரினங்களையும் நேசிப்பவராக இருக்கவேண்டும்.

தமக்கோ பிறர்க்கோ தீங்கு விளைவிக்கும் கெட்ட பழக்கங்கள் இல்லாதவராக இருக்கவேண்டும்.

ஆணுக்குப் பெண் இணை என்ற உணர்வு படைத்தவராக இருக்கவேண்டும்.

ஆதிக்க மனப்பான்மையோ அடிமை மனப்பான்மையோ இரண்டையும் வெறுப்பவராக இருக்கவேண்டும்.

உலகையும் வாழ்க்கையையும் சரியாகப் புரிந்து வாழ்பவராக இருக்கவேண்டும்.

அனைத்து உலக மக்களுக்கும் பொருந்தும்படியான உயர்ந்த ஆன்மிக அல்லது அறிவியல் சிந்தனை கொண்டவராக இருக்கவேண்டும்!

மூடநம்பிக்கைகளைப் புறக்கணிப்பவராக இருக்கவேண்டும்.

தனிப்பட்ட வாழ்விலும் பொது வாழ்விலும் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தைப் பின்பற்றுபவராக இருக்கவேண்டும்.

இதன்படி வாழ்பவராக இல்லாவிட்டாலும் இத்தகையவராக தம்மை மாற்றிக்கொள்ள முயற்சிப்பவராக இருக்கவேண்டும்.

குறைந்த பட்சம் நூறு ஆண்டுகள் நலமுடன் வாழ விருப்பம் உடையவராக இருக்கவேண்டும்.

மொத்தத்தில் உலகமக்கள் எப்படி வாழவேண்டும் என்பதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டாக விளங்கவேண்டும்!

எனது ஆசை தவறா?



Monday, August 27, 2012

தமிழும் தமிழ்நாடும் ( 3 )


தாய் மொழியின் அருமை!

தற்காலத்தில் தாய்மொழியான தமிழ்மட்டும் படித்தால் தாம் விரும்பும் ஒருவேலையோ கைநிறைய ஊதியமோ கிடைக்காது என்கின்ற நிலையில் ஆங்கில மொழியைக் கற்கிறார்கள்.

ஒரு மொழியாகமட்டும் அல்லாமல் அனைத்துவகைக் கலைகளையும் தொழில் நுட்பத்தையும் ஆங்கிலத்திலேயே கற்கிறார்கள்.

அதன் காரணமாக ஆங்கில மொழிபப் பழக்கம் படிப்பிலும் தொழிலும் என்பதைத் தாண்டி மக்கள் மத்தியிலும் தாக்கம் செலுத்துகிறது. 

ஆங்கில மொழியைக் கையிளும்திறனுள்ள அளவு ஒருவர் சமூக அந்தஸ்தில் உயர்ந்தவராகக் கருதும் போக்கும் வளர்ந்து.

அதன்காரணமாக தாய்மொழியைக் கையாள்வதே கவுரவக் கரைச்சல் என்று நினைக்கப் போய் இப்போது உண்மையிலேயே தாய் மொழியையே சிறப்பாகக் கையாளத் தெரியாமல் போய்விட்டது.

அதனால் இந்த சமூக வலைத்தளங்களில் கூட நிறையப் பேர் திறனாளிகள்கூடத் தாங்கள் சொல்ல நினைப்பதைத் தாய்மொழியிலும் சொல்லத் தெரியாமல் ஆங்கிலத்திலும் சொல்ல வருவதை முழதாகச் சொல்ல முயடியாமல் தவிக்கிறார்கள்.

அதன்காரணமாகத் தாங்கள் சொல்ல விரும்புவதைச் சொல்வதற்குப்பதிலாக ஆங்கிலத்தில் தெரிந்த வார்தைகளில் தெரிந்த விதத்தில் பதிவதை வழக்கமாக்கி;க் கொண்டார்கள் என்றே தெரிகிறது.

அதனால்தான் தமிழில் சொல்பவர்கள் அளவுக்கு ஆங்கிலத்தில் சொல்பவர்கள் விரிவாகவும் தெளிவாகவும் விவாதிப்பது இல்லை. அதனால் ஆங்கிலத்தில் செய்யப்படும் விவாதங்கள் சாரமற்றுப் போய்விடுகின்றன.

அப்படிக் கஷ்டப்பட்டு ஆங்கிலத்தில் பதியும் பதிவுகள் படிப்பதற்குச் சுவையற்றிருப்பதால் ஈடுபாட்டுடன் படிக்கமுடிவதும் இல்லை.

அதனால் அவர்கள் சொல்வதைப் படிப்பவர்கள் குறைவாகவே இருக்கமுடியும். பின்னூட்டங்களும் சும்மா ஒன்றிரண்டு உப்புச் சப்பில்லாத வார்த்தைகளில் முடித்துக்கொள்கிறார்கள்.

ஆகத் தாய்மொழியை இழந்த அளவுக்கு ஈடாக ஆங்கிலத்தையும் அடையாமல் பெரும்பாலேர் இரண்டுங் கெட்டானாகவே வலம் வருகிறார்கள் என்று நினைக்க வேண்டியதாக உள்ளது.

என்னதான் ஆங்கிலத்தில் நிபுணராக இருந்தாலும் தாய்மொழி நன்கு அறிந்தவர்போல் தமிழறிந்த மற்றவர்கள் உள்ளங்களை ஈர்க்க முடிவது கடினம் என்பதே உண்மை!


Sunday, August 26, 2012

எனது மொழி ( 61 )


ஒரு யானையினால் எது முடியுமோ அதைச் செய்ய அதனினும் சிறிய எந்த உயிரினத்தாலும் முடியாது. 

அதேபோல் ஒரு எறும்பினால் செய்யக்கூடியத்தை அதனினும் பெரிய எந்த உயிரினத்தாலும் செய்ய முடியாது.

இயற்கையின் நோக்கில் ஒவ்வொரு உயிரும் சமமான முக்கியத்துவம் கொண்டதே!

Wednesday, August 22, 2012

எனது மொழி ( 60 )

எந்த ஒரு தவறுக்கும் நாம் காரணமாக இருந்தால் மட்டும் வருந்தவேண்டும்.

திருந்தவேண்டும். 

இல்லையென்றால் பிறருடைய தவறுகளுக்காக வருந்தி வருந்தி நமது காலம் வீணாகப் போய்விடும்!
=======================================================================
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
========================================================================

கனவு



ஒரு கனவு கண்டேன்!



என்னை மனிதனைத் தவிர மற்ற உயிரினங்களுக்கும் தாவரங்களுக்கும் தலைவனாக ஏகமனதாகத் தேர்வு செய்தார்கள்!



அவர்களின் நல்வாழ்வுக்காக என்ன உத்தரவு போட்டாலும் தாங்கள் அனைவரும் கீழ்ப்படிவதாகவும் சொன்னார்கள்!



நான் போட்ட முதல் உத்தரவு என்ன தெரியுமா!



ஒருவினாடிகூடத் தாமதம் செய்யாமல் உடனடியாக நான் உட்பட ஒருவரைக்கூடத் தப்பவிடாமல் மனித இனத்தை ஒழித்துக்கட்டுங்கள் என்பதே! 



காரணம் மனித இனம் விரும்பும் தகுதியில் ஏராளமான உயிரினங்களும் தாவரங்களும் உள்ளன! 



மனிதனுக்கு அந்த அவசியமுள்ளது!



ஆனால் மனிதனை விரும்ப வேண்டிய அவசியமுள்ள ஒரு உயிரினமும் தாவரமும் இல்லை !



அவனை ஈன்ற இயற்கைத் தாய்க்கும்  அவன் நல்லபிள்ளையாக நடந்துகொள்ளவில்லை. அவளின் இதயத்தையே பிளந்தான்!



ஆக தன்னைத் தவிர - ஏன் பலநேரங்களில் தன் இனத்தையேகூடக் கூட்டம்கூட்டமாகக் கொல்லும் குணம் படைத்த - மற்ற அனைத்து உயிரினங்களையும் இயற்கையையும் அழித்தொழிக்கும் குணம்படைத்த மனித இனம் தொடர்பான எனது உத்தரவு தவறா? 

======================================================
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
======================================================


ஒளி பட்டு இருள்தான் தன்னை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். 

இருள் பட்டு ஒளி தன்னை மாற்றிக்கொள்வது இல்லை! 

=====================================================
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
=====================================================

Tuesday, August 21, 2012

உணவே மருந்து ( 32 )


பசியும் ருசியும்

மனிதராய்ப் பிறந்தவர்கள் மட்டுமல்ல மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொரு உயிரினமும் 
தாவரங்களும் கூட ஏதாவது ஒரு வகையில் உணவை உண்டுதான் வாழ்ந்தாக வேண்டும்.

அதுதான் நம்மை நாமாகவே வாழ்நாள் முழுவதும் இருக்க வைக்கிறது.

ஒவ்வொரு வினாடியும் இழந்த சத்துக்களை உணவைக் கொண்டுதான் மீட்டுக் கொள்கிறோம்.

இதில் மற்ற உயிரினங்களும் தாவரங்களும் கிடைத்ததை உண்டு வாழ்கின்றன. மற்ற விலங்குகள்கூட விரும்பும் உணவை நாடிச் செல்லும் பண்பு இருந்தால்கூட அந்த முயற்சி பலனளிக்காத போது கிடைத்ததை உண்டு வாழ்கின்றன.

ஆனால் மனிதன் மட்டும் தான் விரும்பிய உணவை மட்டும் உண்ணவே பெரும்பாலும் முயல்கிறான். அதற்காகப் பல்வேறு முயற்சிகளையும் செய்கிறான். 

அதற்கு மனிதன் பல்வேறு வகையில் சமைத்துச் சுவை கூட்டப்பட்டதாக ஆக்கித்தான் உண்பதுஎன்பது முக்கியக் காரணம்.

பசிக்காக உண்ணும் உணவு சுவையுடன் இருக்கவேண்டும் என விரும்புவது தவறல்ல. சுவைக்காகவே உண்பதுதான் தவறாகும்.

பெரும்பாலோர் பசியுணர்வுக்கும் ருசியுணர்வுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவர்களாக உள்ளனர். காரணம் பசியெடுத்த நேரத்தில் உண்ணும் பழக்கம் இல்லாமல் தினசரி இன்ன நேரத்தில்தான் உண்ண வேண்டும் அல்லது உண்ணமுடியும் என்ற திட்டத்துடன் வாழ்வதுதான். 


ஆதாவது நமது வாழ்க்கை முறை பசியெடுக்கும் நேரத்தில் உண்ணுவதற்கு ஏற்றதாக இல்லை. காரணம் ஒரு நாளின் இன்னின்ன நேரத்தில் இன்னின்ன செய்யவேண்டும் என்ற ஒரு நியதியை வகுத்துக்கொண்டு ஏறக்குறைய அதைப் பின்பற்றுகிறோம். சமூகமாக வாழ்கின்ற ஒரு நிலையில் பல்வேறு தொழில்களைச் செய்கின்ற நிலையில் நேர ஒழுங்கு முக்கியமாக இருப்பதால் அது தவிர்க்க முடியாது. 

அந்தப் பழக்கம் தவிர்க்க முடியாமல் சமூகப் பழக்கமாகிவிட்டதால் சுதந்திரமான வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் கூட உணவைப் பொருத்தவரை காலை மதியம் இரவு என்ற திட்டத்தைத்தான் பின்பற்றுகினறனர்.

அதன்காரணமாக பசி எடுக்கிறதோ இல்லையோ உணவு உண்பதற்கான நேரத்தில் உணவை உண்ணவேண்டியது ஆகிவிட்டது. 

அப்படி உண்ணும் போதெல்லாம் பசி இருப்பதில்லை. அதனால் சாதாரண உணவை விரும்பி உண்ணமுடிவதில்லை. அதனால் பசி இல்லாவிட்டாலும் உண்ணும் விதத்தில் உணவை நாவிற்கு ஏற்ற முறையில் சுவையாகச் சமைத்து உண்கிறோம்.

அப்படிச் சுவையாகச் சமைப்பதுகூடத் தொடர்ந்து ஒன்றாகவே இருந்தால் பிடிக்காமல் போய்விடும் என்று ஒவ்வொரு வேளையும் ஒவ்வொருவிதமாக சமைத்து உண்டு வருகிறோம்.

அதனால் குறிப்பிட்ட உணவு நேரம் ஆனவுடன் பசியுணர்வுக்கான அறிகுறிகளுக்கு முன்பாகவே சுவையாக உண்ணவேண்டும் என்பதற்கான அறிகுறிகள்தான் ஏற்படுகின்றன. அந்தச் சுவையுணர்வால் தூண்டப்பட்டே உணவு உண்பதற்கு விரும்புகிறோம்.

இந்த இடத்தில் ஒன்றை முக்கியமாகக் கவனிக்கவேண்டும். ஆதாவது ஒவ்வொரு நேரமும் பசியுணர்வுக்கு முன்பே சுவையுணர்வு முந்திக் கொள்வதால் சுவையுணர்வையே பசியுணர்வாக எண்ணி வாழப் பழகிவிட்டோம்.

பசியுணர்வு என்பது உடலில் உள்கட்டமைப்பாக உள்ள மூலக்கூறுகள் தாங்கள் வாழ்வதற்கும் இயங்குவதற்குமான சக்தி இல்லாமல் போகும்போது அல்லது குறைந்து போகும்போதுதான் ஏற்படும்.

ஆனால் சுவையுணர்வு என்பதோ சுவையான உணவுகளை நினைத்தாலே ஏற்படும். அதனால்தான் பசியுணர்வு கொஞ்சமும் இல்லாத நேரத்தில்கூட நொறுக்குத் தீனிகளைச் சுவைக்காக உண்கிறோம்.

அப்படி உண்பதன் காரணமாகப் பல முறைகளில் உடல் நலத்துக்குத் தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறோம். 

முதலாவதாகத் தேவையில்லாமல் உண்பதால் அதைத்தொடர்ந்து தேவையில்லாத சத்துக்கள் சேர்வதால் அவற்றைச் செரிக்கவேண்டிய வேலையும் கழிவுகளை வெளியேற்றவேண்டிய வேலைகளும் அதிகரிக்கிறது.

அதன்காரணமாக ஒரு வரின் உடல் எந்த அளவு எடையுடன் பராமரிக்கப்பட வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மாறாக எடை அதிகரிப்பு ஏற்படுகிறது. 

அந்த எடை அதிகரிப்புக்கு ஏற்ற அளவு தவிர்க்கமுடியாமல் உண்ணவேண்டியதாகி ஒருவிதமான விஷவட்டத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறோம். ஆதாவது எந்தத் தேவையற்ற உணவுகளால் எடை அதிகரிப்பு ஏற்பட்டதோ அந்த எடை அதிகரிப்பே மீண்டும் தேவையற்றதை உண்பதற்குக் காரணமாக ஆகிவிடுகிறது. 

சுவைக்காக உண்ணும் உணவு பெரும்பாலும் இயற்கை உணவாகவோ அல்லது தீங்கற்ற சமைத்த உணவாகவோ இருப்பதில்லை. 

தீங்குவிளைவிக்கக்கூடிய சுட்ட, பொறித்த, தாளித்த, எண்ணெயில்சுட்ட, கொழுப்புப்பொருட்கள் அதிகம் நிறைந்த தாவர, மற்றும் புலால் உணவுகளாகவும் பால் பொருட்களாகவும்தான்  உள்ளன. 

அதனால் உடல் நலம் ஏதாவது ஒரு வகையில் பாதிப்புக்குள்ளாவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

அப்படியானால் என்ன செய்யவேண்டும்? பசியுணர்வையும் ருசியுணர்வையும் ஒழுங்கு படுத்துவது எப்படி? இதுதான் நம்முன் உள்ள கேள்வி!

பசியுணர்வையும் ருசியுணர்வையும் பிரித்துப் பார்க்கவேண்டும். பசிக்காக மட்டும் உண்ணவேண்டும். ருசிக்காக உண்ணக்கூடாது!

பசியையும் ருசியையும் எப்படிப் பிரித்தறிவது?

சுலபமான வழி உள்ளது. 

ஏதாவது சாப்பிடலாம் அல்லது எது இருந்தாலும் கிடைத்ததைச் சாப்பிடவேண்டும் என்ற உணர்வு வந்தால் அதுதான் பசியுணர்வு! ஆதாவது நமது உடம்புக்கு உண்ண ஏதாவது கொடுக்கவேண்டும் என்பது பொருள்! 

இது இருந்தால் சாப்பிடலாம் அல்லது இப்படி இருந்தால்தான் நன்றாக இருக்கும் அல்லது இதுவேண்டும் என்ற உணர்வு இருந்தால் அது சுவையுணர்வு! ஆதாவது நமது உடலுக்கு எதுவும் தேவையாக இல்லை. நாக்கு தன் ருசி உணர்வைத் தீர்த்துக்கொள்ள கேட்கிறது என்று பொருள்!

அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் நாம் என்ன செய்யவேண்டும்?

பசியுணர்வு ஏற்பட்டால் அந்த உணர்வை அதிக சேரம் இழுத்தடிக்க வேண்டியது இல்லை.  குறிப்பிட்ட நேர இடைவெளிக்குள் ஏதாவது தீங்கற்ற உணவை உண்ணவேண்டும். அதுவே சுவையாக இருக்கும்.

ஆனால் அதற்கு மாறாகச் சுவையுணர்வு ஏற்பட்டால் அதைக் கெட்ட குணமாக நினைக்கவேண்டும் . அப்போதுதான் அதுபற்றி நம் மனதில் எப்போதும் எதிர்மறையான உணர்வு இருந்துகொண்டிருக்கும். அதன்பின்னும் உண்மையாகவே பசியுணர்வு ஏற்படும் வரை ஏதுவும் உண்ணக்ககூடாது!

ஆனால் பழக்கத்தின் காரணமாக சுவையுணர்வால் தூண்டப்பட்டு உணவின்மேல் அடிக்கடி ஞாபகம் வந்துகொண்டே இருப்பதை மறக்கடிக்க மனதை நல்ல நினைவுகளில் திசைதிருப்p அசைபோடலாம். அல்லது ஏதாவது புத்தகங்களைப் படிக்கலாம். அல்லது யாருடனாவது நல்ல விஷயங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்.

வீட்டில் ஓய்வாக இருந்தால் ஒரிடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து தியானம் செய்யலாம். அதில் நம்மிடமுள்ள குறைகளை சீர்தூக்கிப்பார்த்து மனதை நல்ல நிலையில் வைக்கப் பயிற்சியாக அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

இதன் மூலம் நாளாவட்டத்தில் பசித்தால் மட்டும் உணவை நினைப்பது என்ற நல்ல பழக்கம் உருவாகும். 

அப்படிப் பசித்தால் மட்டும் உண்பது என்ற பழக்கம் ஒரு வருக்கு வந்துவிட்டால் அந்த உணவு அதில் அடங்கியுள்ள சத்துக்கள் இது பற்றிய ஆராய்ச்சியெல்லாம் தேவையில்லை, இயற்கையுணவாகவும் தீங்கற்ற உணவாகவும் இருந்தால் போதும்.

காரணம் அதில் உள்ள குறைநிறைகளை நமது அங்க அவயங்கள் சரியான முறையில் கையாண்டு நமது உடலுக்டகு நன்மை பயப்பதை எடுத்துக்கொள்ளும் தவறானவற்றைக் கழிவுகளாக வெளியேற்றிவிடும்.

அதுமட்டுமல்ல பசிக்காக மட்டும் உண்பது அதைத் தொடர்ந்து வேறுபல நல்ல பழக்கங்களுக்கும் இட்டுச்செல்லும். பசி ஏற்படவேண்டும் என்பதற்காக உழைக்காதவர்கள்கூட உழைக்கத் துவங்கிவிடுவார்கள். உடற்பயிற்சி மற்றும் விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுவார்கள். உபவாசம் போன்ற உயர்ந்த பழக்கங்களுக்கும் இட்டுச்செல்லும்.

ருசிக்காக உண்ணும் பழக்கம் வேறு பல தீயபழக்கங்களுக்கும் இட்டுச் செல்லும். ஆதாவது வாய்க்கு ருசிக்காகக் கண்டதைக் கண்டநேரத்தில் உண்பதால் சோம்பலும் இயலாமையால் தாழ்வுமனப்பான்மையும் ஆரோக்கியமாக உள்ளவர்களைக் கண்டால் பொறாமையுணர்வும் ஏற்படும். மது, புகை போன்ற பழக்கங்களும் ஏற்பட்டு விடமுடியாமல் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகும் வாய்ப்பும் உள்ளது.

ஆகவே நமக்கு ஏதாவது உண்ணும் உணர்வ ஏற்படும்போது அது உண்மையாகவே பசியுணர்வுதானா? கண்டிப்பாக ஏதாவது கிடைத்ததை உண்டுதான் ஆகவேண்டும் என்ற நிலை இருக்கிறதா என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு அதன் பின் உண்ணப் பழகுவோம் அது மிகச்சிறந்த சர்வரோக நிவாரணி மட்டுமல்ல முன்தடுப்பு வழியும் ஆகும்.

Monday, August 20, 2012

பல்சுவை ( 7 )


நண்பர்களே!

 நீண்ட நாளாக என்னால் தீர்க்க முடியாமல் இருக்கும் ஒரு பிரச்சினையை உங்கள் முன்பு வைக்கிறேன். அதை எப்படித் தீர்க்கலாம் என நீங்கள் ஆலோசனை சொன்னால் அது ஒரு உயர்ந்த படிப்பினையாக அனைவருக்கும் அமையலாம்.

அண்ணன் தம்பி இருவரும் எனக்கு உயிர் நண்பர்கள். உயர்ந்த பண்பாளர்கள். யார் சிறந்தவர் என்று பாகுபடுத்திப் பார்க்கமுடியாத அளவு ஒரேமாதிரி குணம் படைத்தவர்கள். அவர்களுக்குள் நன்பர்களைப்போல் பழகுவார்கள்.

அவர்களின் சிறு வயதில் அவர்களின் தந்தை தையல் தொழிலாளி யாக இருந்தவர் மறைந்து விட்டார். அதனால் கல்லூரியில் படித்துக்கொண்டிருந்த அண்ணனும் உயர்நிலைப்பள்ளியில் படித்துக்கொண்டிருந்த தம்பியும் குடும்பப் பொறுப்பை ஏற்கவேண்டியவர்கள் ஆனார்கள்.

படித்துமுடித்த அண்ணன் வேலைக்குப் போவதென்றும் தம்பி தனது பள்ளிப் படிப்பைக் கைவிட்டு அப்பாவின் தையல் தொழிலைப் பார்ப்பது என்றும் அதனால் தாயும் உடன் பிறந்த சகோதரிகளும் சிரமப்படாமல் இருக்கவும் குடும்பம் முன்னுக்கு வரவும் நல்லதாக இருக்கும் என்ற முடிவுக்கு வந்து அதன்படியே செய்தார்கள்.

தான் படிப்பில் அண்ணனைவிடக் கெட்டிக்காரனாக இருந்தும் தம்பி தனது படிப்பை விட்டுவிட்டு குடும்பத்துக்காக உழைக்கிறான். தாயாரும் சகோதரிகளும் உதவிசெய்ததால் சிரமப்படாமல் இருக்க முடிந்தது.

அண்ணனுக்கு நல்ல வேலை கிடைத்து வெளியூரில் இருந்தார்.

இந்த நிலையில் அண்ணனுக்கும் சகோதரிகளுக்கும் திருமணம் நடத்தவேண்டி வந்தது. 

இருப்பில் இருந்த சேமிப்பையும் இவர்களின் உழைப்பால் சம்பாதித்ததையும் கொண்டு தம்பிக்கு உட்பட திருமணங்கள் சிறப்பாக நடக்கிறது.

இத்தனை செலவுகளுக்கும் அண்ணனிடம் பணம் கேட்கவில்லை. காரணம் அவர் சம்பாதிப்பதாவது இருக்கட்டும் நாம் கடன் வாங்கி செலவு செய்துவிட்டு கடனை அடைப்போம் என்கிற நல்ல எண்ணம்தான்!

ஆனால் தங்கைகள் கல்யாணம் முடிந்து போய்விட்ட நிலையில் தம்பி ஒருவரின் உழைப்பால் கடன்களுக்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. கடன்கள் அதிகமாகிவிட்ட நிலையில் அண்ணன் பார்த்துக்கொள்வார் என்று இருந்த நேரத்தில் அண்ணன் வேறு விதமாகக் கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

தம்பி எல்லாச் செலவுகளையும் செய்து குடும்ப பாரத்தையும் சுமந்ததால் அவர்கள் வாழ்ந்த வீட்டில் தனக்கு வந்த பங்கைத் தம்பிக்கே விட்டு விடலாம் என முடிவு செய்திருந்தார்.

ஆனால் அண்ணன் உரிய நேரத்தில் உதவிக்கு வரவில்லை என்று நினைத்த தம்பி அவரிடம் உதவி கேட்க விரும்பாமல் தனது பங்கு வீட்டை விற்றுவிட்டு கடன்களை தீர்;த்துவிட முடிவெடுக்கிறார். ஆனால் தனது பங்கைமட்டும் விற்றால் மீதியுள்ள அண்ணன் பங்கின் மதிப்புக் குறைந்துவிடும் என்பதால் அவருக்கும் விற்க எண்ணமிருந்தால் இருவரும் சேர்ந்து விற்றுவிடலாம் என முடிவெடுக்கிறார்.

அதைப்பற்றி ஆலோசிக்க அண்ணன் வீட்டுக்கு வெளியூர் சென்று விபரத்தைச் சொல்கிறார்.

அவர் தம்பியின் மேல் மிகவும் பாசம் கொண்டவர். அவரும் நன்றாக இருக்கவேண்டும் என்ற அக்கரை கொண்டவர். தம்பி சொன்ன விபரத்தைக் கேட்டு மிகவும் வருத்தப்பட்டார்.

வீட்டை விற்காமல் இருக்க சில வழிமுறைகளைச் சொன்னர். தம்பி அதை ஏற்றுக்கொள்ள வில்லை! தான் இனியும் கடன்காரனாக இருக்க முடியாது என்று சொல்லி விட்டார். 

கடைசியில் அண்ணன் பெற்றோர் தேடியவைத்த அந்த வீட்டை விற்க மனமில்லாமல் தம்பி பங்கை விற்காமல் தனது பங்கை விற்று தம்பியை வைத்துக் கொள்ளச்சொல்லி விட்டார்.

இதற்கு இரண்டு நிபந்தனைகள். ஒன்று கடன்களை அடைப்பதற்குப் பதிலாக ஒரு தையல் தொழில்சார்ந்த பொருட்கள் விற்கும் கடை ஒன்று வைத்து வியாபாரம் செய்து கடன் அடைக்கவேண்டும். இரண்டாவது தனது பங்கை விற்பதற்குப் பின்னால்  தம்பியின் பங்கை விற்க எப்போதும் நினைக்கக்கூடாது.

தனக்காக இவ்வளவு அக்கரைப்படும் அண்ணனின் வழிகாட்டலைத் தட்டிக்கழிக்க    மனம் இல்லாமல் தம்பியும் ஒப்புக்கொள்கிறார்.

அண்ணனுடைய பங்கு வீட்டைத் தம்பியே விலைபேசி விற்றும் விடுகிறார். இவர்கள் இருவருக்குள் இருக்கும் ஒற்றுமையை அறிந்த வீடு வாங்கிய நபர் அண்ணனைக் கேட்காமலே தம்பியிடம் விலை பேசி முழுத்தொகையையும் கொடுத்துவிட்டு தான் பத்திரப் பதிவைத் தனக்கு வசதிப்படும்போது வைத்துக்கொள்வதாகச் சொல்லி விடுகிறார். அண்ணனை அவர் பார்க்க்கூட இல்லை!

தம்பி அண்ணன் சொன்னபடியே அருகில் உள்ள நகரத்தில் ஒரு தையல் சம்பந்தப்பட்ட பொருட்கள் விற்பனைக் கடை ஒன்று வைத்து நல்லபடி நடந்தது.

ஒரு வருடம் ஆகியது. தொழில் நன்கு நடந்ததே தவிர அது குடும்ப செலவுகளையும் சமாளித்துக் கடன்களுக்கான வட்டியையும் கொடுத்து அசலைக் கேட்பவர்களுக்குக் கொடுக்கமுடியவில்லை.

தொழிலுக்கும் இன்னும் முதலீடு தேவைப்பட்ட நிலையில் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் கடன்கள் அதிகரித்து மீண்டும் நெருக்கடி ஏற்பட்டது.

இப்போதும் உள்ள ஒரே வழி தனது பங்கு வீட்டை விற்பதே! 

ஆனால் இனி அப்படிச் செய்ய முடியாது. அண்ணனிடம் விற்பதில்லை என்று வாக்குக் கொடுத்தாயிற்று

என்ன செய்வது? ஒரே ஒரு வழிதான் உள்ளது அண்ணன் அனுமதித்தால் விற்றுவிடலாமல்லவா?

மீண்டும் அண்ணன் வீடு பயணம். அண்ணன் கொடுத்த உதவி தொழில் நடத்தத்தான் பயன்பட்டது. தொழில் நன்றாக உள்ளது. ஆனால் கடன் பிரச்சினைக்கும் தொழில் அபிவிருத்திக்கும் போதுமானதாக இல்லை. எனவே நீங்கள் அனுமதித்தால் தனது பங்கையும் விற்றுக் கடனில்லாமல் தொழிலை இன்னும் சிறப்பாகச் செய்து முன்னேற முடியும் அதற்கு அனுமதிக்க வேண்டும் என்கிறார்.

அதற்கு அண்ணன் நீ வாக்குத் தவறிவிட்டாய்! உனது சொத்தைக் காப்பாற்றத்தான் எனது பங்கை உனக்குக் கொடுத்தேன். இப்போது உனது பங்கை விற்கவேண்டும் என்கிறாய். விற்றுக்கொள். ஆனால் எனது பங்கு இருக்கட்டும் என்று சொல்லிவிட்டார்.

இடிவிழுந்தது போல ஆகிவிட்ட தம்பி விற்றுவிட்ட அண்ணன் வீட்டை எப்படித் திரும்ப அவருக்குக் கொடுப்பது? அவர் பத்திரம் பதிவு செய்து கொடுக்காவிட்டால் வீடுவாங்கியவருக்கு என்ன பதில் சொல்வது?

ஒரே ஒரு வழிதான் இருந்தது. ஆதாவது அண்ணனிடம் மன்னிப்புக் கேட்டு தனக்கு உதவும்படி கேட்கவேண்டும். அப்படிக் கேட்டால் அவரும் உதவக்கூடியவர்தான். ஆனால் தன்னை வாக்குத் தவறியவன் என்று சொன்னதை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ளவோ செய்யாத தவறுக்கு மன்னிப்புக் கேட்கவோ அவர் தயாராக இல்லை!

முடிவு? தம்பி சரி என்று அண்ணன் சொன்னதை ஒப்புக்கொண்டார். வெளியேறினார். நேராக வீட்டிற்குச் சென்று அண்ணன் வீடு வாங்கியவரிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். அண்ணனுடைய பங்குக்குப் பதிலாக தன்னுடைய பங்கை அவருக்குக் கிரையம் செய்து கொடுத்துவிட்டார். 

வெறும் கையும் காலுமாக சுமக்குமளவு கடனை வைத்துக்கொண்டு தான் வாழ்ந்த வீட்டைவிட்டு வெளியேறினார். 

அதன்பின் அவர் நகரத்திலேயே வாடகை வீட்டில் வாழ்ந்துகொண்டு வியாபாரம் செய்கிறார். கடன்களை பெயரைக் கெடுத்துக்கொள்ளாமல் கட்டி முடித்து விட்டார். இன்றும் ஏழையாகவே வாழ்கிறார்.  

அண்ணன் சுயதொழில் செய்து பெரும் பணக்காரர் ஆகிவிட்டார். 

அதன்பின்னும் சிலவருடங்கள் சென்றன.

ஒரு கட்டத்தில் அண்ணன் தனக்கு கடுமையான நோய் ஏற்பட்டபோது அது தனது தம்பிக்குத்  தான் செய்த தீங்கின் பயனாக இருக்குமோ என்று நினைத்துத் தம்பியை நாடிச் சென்று என்ன மறுத்தும் கேட்காமல் ஒரு தொகையைக் கொடுத்துவிட்டு வந்தார்.

அதன்பின்பு சில நாட்களில் அண்ணன் இறந்து விட்டார். அவர் சாகும் வரையிலும் ஒருவரையொருவர் பகைமை பாராட்டியதோ கசப்பாகப் பேசிக்கொண்டதோ இல்லை! 

தம்பி இன்னும் வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார். ஏழையாக.

ஆனால் தனது இறந்த அண்ணனை இன்னும் மன்னிக்கவில்லை!

இவருக்கு நேர்ந்த துன்பத்துக்காக அல்ல! வாக்குத் தவறியவன் என்று சொன்னதற்காக!

நண்பர்களே! நீங்கள் சொல்லுங்கள்!

அவர்களில் யார் செய்தது சரி? தவறு எங்கு நடந்தது? அவர்கள் என்ன செய்திருக்கவேண்டும்.

Saturday, August 18, 2012

யோகக் கலை ( 4 )


மூச்சு .... உள்ளே - வெளியே 

யோகக்கலை பயிற்சியாளர்கள் உடல் பயிற்சி மட்டுமல்லாமல் மூச்சுப் பயிற்சிக்கும் முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள். நாமும் அதை ஏற்றுப் பின்பற்றுகிறோம். அது நல்லதே!

மூச்சுப் பயிற்சியின்போது மூச்சை உள்ளிழுப்பதற்குக் குறைந்த நேரமும் மூச்சை வெளிவிடுவதர்க்குக் கூடுதல் நேரமும் எடுத்துக்கொள்ளும்படியும் அறிவுறுத்தப்படுகிறது. 

ஆனால் அதற்கான காரணம் என்ன என்று சொல்லப்படுவதில்லை.

உண்மையான காரணம் இதுதான்!

மூச்சை குறைந்த நேரத்தில் உள்ளிழுத்தபின்பு எவ்வளவு மெதுவாக வேண்டுமானாலும் வெளிவிடலாம். அதனால் எந்தச் சிரமமும் படவேண்டியது இல்லை. 

காரணம் உள்ளே இருப்பில் உள்ள காற்றில் இருந்து போதுமான ஆக்சிஜன் கிடைத்துக்கொண்டு உள்ளது. 

ஆனால் மூச்சை  வெளிவிடும்போது நுரையீரல் காலியாகிவிடுகிறது.மெதுவாக வெளிவிடுவதால்முழுவதும் வெளிவிடும் முன்பாகவே உள்ளிருக்கும் காற்றில் உள்ள ஆக்சிஜன் தீர்ந்து போவதால் அவசரமாக ஆக்சிஜன் தேவைப்படுகிறது.

அதன் காரணமாக உள்ளிழுக்கும்போது மெதுவாக உள்ளிழுத்தால் ஆக்சிஜன் போதுமான அளவு கிடைக்காது என்பதால் மூச்சுத் திணறல் ஏற்படும்.

காரணம் உள்ளே ஆக்சிஜன் உள்ள காற்று இருப்பில் இல்லை என்பதே!

சுருக்கமாகச் சொன்னால் ......

உள்ளிழுத்தபின் நுரையீரலில் காற்று நிறைய இருப்பதால் மெதுவாக வெளிவிட முடியும்.

வெளிவிட்டபின் நுரையீரல் காலியாக இருப்பதால் விரைவாக உள்ளிழுத்தே ஆக வேண்டும்!

அதனால்தான் மூச்சை உள்ளிழுக்க ஆகும்நேரத்தைப்போல் வெளிவிட இருமடங்கு நேரம் எடுத்துக்கொள்ள அறிவுறுத்தப்படுகிறது.

அதன் மூலம் நுரையீரலில் காற்று அடைபட்டிருக்கும் நேரம் அதிகமாக இருப்பதால் அதன் திறக்காத நுண்ணறைகள் எல்லாம் திறக்கப்பட்டு சுவாசம் எளிதாக்கப்படுகிறது. 

தொடர்ந்து இப்பயிற்சி  செய்வதால் நுரையீரலுக்கு நல்ல பயிற்சியாக அமைந்து சாதாரண நேரத்திலும் நல்ல சுவாசத்தின்மூலம் ரத்தத்துக்கு போதுமான ஆக்சிஜன் கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கும்.


உணவே மருந்து ( 31 )

இயற்கை உணவு
===============

என்னதான் மருத்துவத் திறனாலும் மருந்துகளாலும் சரி செய்து பாதுகாக்கப்பட்டு வாழ்ந்தாலும் இயற்கையாகவே சீரான உணவை உண்டு ஆரோக்கியமாய் வாழும் வாழ்வுக்கு அது ஈடாகாது. ஏனெனில் என்னதான் நவீன விஞ்ஞானம் சாதித்திருந்தாலும் இயற்கையில் விளையும் ஒரு பொருளின் அத்தனை குணங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒருபொருளைத் தயாரிக்க முடியாது. சில குறிப்பிட்ட சத்துக்களை மட்டும் கொண்ட செயற்கையானதை உட்கொள்ளும் 
போது இயற்கையுணவின் தன்மையை அது ஒத்திருக்காது. எனவே உடலோ மனமோ அதைப் பெரிதும் விரும்புவதில்லை. தவிரவும் சீரான முறையில் தனது தேவைக்காகத் துடித்துக் கொண்டிருக்கும் உடற்கூறுகள் ஒருபகுதி சத்துக்களை மட்டும் கொடுக்கும் போது வேண்டா வெறுப்புடன் ஏற்றுக் கொண்டாலும் அதன் இயல்பான இயக்கத்தில் முரணான அம்சமே முன்னிற்கும். அதனால் சிலநோய்களும் தீங்கான சில எதிர்விளைவுகளும் ஏற்படலாம். ஆனால் நிறை, குறை இரண்டையும் பார்த்தால் நல்ல அம்சத்தைக் கணக்கில் கொண்டு நாம் செயற்கைத் தயாரிப்பை உட்கொள்கிறோம். ஆனாலும் அது இயற்கைத் தயாரிப்புக்கு ஈடு அல்ல.

இயற்கையில் கிடைக்கும் பழங்கள், காய்கறிகள், தானியங்கள், பருப்புகள், கிழங்குகள், மற்றும் பல்வேறு உணவுப்பொருட்களிலும் மனிதன் ஆரோக்கியமாக வாழ்வதற்குத்தேவையான அத்தனை சத்துக்களும் குறைவின்றி அடங்கியுள்ளன. தேவையான பல்வேறு உணவுப் பொருட்களையும் நாம் அப்படியே உண்பது இல்லை. பல்வேறுமுறைகளில் பக்குவப்படுத்தியே உண்கிறோம். 

ஆதி மனிதன் எந்த உணவையும் சமைத்தோ பக்குவப் படுத்தியோ உண்ணவில்லை. இயற்கையில் கிடைத்ததை இயற்கையாகவே உண்டான். வேறு வழி இல்லை. ஆனாலும் அவன் வாழ்ந்தான். இயற்கைச் சூழ்நிலையாலும் நோயாலும் தவிர உணவால் அவன் பாதிக்கப் பட்டிருந்தால் இன்றைய உலகில் மனித இனம் வாழந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

அக்காலத்தில் மனிதன் மாமிசம் உள்பட கிடைத்தவற்றை அப்படியே உண்டாலும் அவன் வாழந்ததற்குக் காரணம் அவன் உடலமைப்பு அவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளப் பழக்கப்படடு இருந்தது. உணவு கரடுமுரடாக இருந்தது போலவே மனிதன் உடலும் கரடுமுரடாகவே இருந்தது. ஆனால் காலப்போக்கில் நெருப்பின் உபயோகத்தை அறிந்தபோது உணவைச் சுட்டும் சமைத்தும் சாப்பிடும் பழக்கம் ஏற்பட்டது. உணவைக் கடினமான முறையில் சாப்பிட்டு ஏற்றுப் பழகிப்போன உடலமைப்பு சுடுவதாலோ வேகவைப்பதாலோ எளிதாக்கப்பட்ட நிலையில் மிகவும் விரும்பி ஏற்றுக் கொண்டது. அப்படி எளிதாக்கப்பட்ட உணவால் ருசிக்கின்ற உறுப்புகளும் செரிக்கின்ற உறுப்புகளும் தங்கள் வேலையை எளிதாக்கியதன் காரணமாக அத்தகைய உணவு வகைகளையே விரும்பும் தன்மையைப் பெற்றது மட்டுமல்ல அந்த மாதிரியே பக்குவப்படுத்தப்பட்ட உணவையும் மேலும் மேலும் எளிதாக்கப்பட்ட உணவையும் கொடுக்குமாறு உணர்வுகளைத் தூண்டும் நிலை ஏற்பட்டது. மனிதனும் அந்த விருப்பத்தை நிறைவேற்றும் முகமாக இன்றைய நவீன உணவு முறைவரை மாற்றிய படியே வந்துள்ளான். 

ஆனால் ருசிக்கும் பகுதி, செரிக்கும் பகுதி ஆகிய இந்த இரண்டு நிலைகளில் தவிர உடலின் வேறு உறுப்புகள் சமைக்கப்பட்ட, ருசியேற்றப்பட்ட உணவுதான் வேண்டுமென்கின்ற உணர்வைத் தூண்டுவதில்லை. இப்படி ருசிக்காக சமைக்கப்படும் உணவுப் பொருட்கள் எளிதாக்கபடும் அதே நேரத்தில் வெப்பத்தின் காரணமாக அதில் ஒருபகுதி நிச்சயம் நிலைமாற்றத்தால் குணமாற்றம் அடைந்து இயற்கைத் தன்மையை இழக்கும். அதனால் சமச்சீரான உணவைச் சிதைத்துச் சின்னாபின்னப் படுத்தி சீர் கெட்ட தன்மையுடன் உண்டு பழக்கப்பட்டு விட்டோம். இதன் பொருள் உடல் நலத்துடன் உள்ளளவர்கள்கூட இயற்கையான சமச்சீர் உணவை உடலின் நன்மைக்கு சிறிதும் பொருந்தாததாக்கி ஒருபகுதி சத்துக்களை விரயமாக்கி உண்டுவாழப் பழகிவிட்டோம் என்பதுதான். அதன் காரணமாக உடல்நலம் கெட, சத்துக் குறைவால், மிகையால் நோய்கள் ஏற்பட நாமே ஒருவகையில் காரணமாகிவிட்டோம்.

இந்தநிலையில் உடலுறுப்புகளின் உணர்வுகளைத் திருப்திப் படுத்தக்கூடிய அதேநேரம் உடல்நலத்துக்கு முற்றிலும் ஏற்றதான உணவுப் பழக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்க முடியுமா?........ முடியும் என்பதே பதில். 

நாம் சாப்பிடக்கூடிய உணவு வகைகளுள் சமைத்தே சாப்பிட வேண்டும் என்ற அவசியமான பொருட்களை மட்டும் சமைத்து உண்ணவேண்டும். மற்றபடி சமைக்காமலே சாப்பிடக்கூடிய, இயற்கையாகக் கிடைக்கிற, ருசிக்கும் தன்மையுள்ள, தானியங்கள், காய்கறிகள், பருப்புவகைகள், பால், பழம், தேன் முதலான இன்னும் பலவற்றை இயற்கையாகவே உண்ண வேண்டும். சமைத்தே சாப்பிட்டுப் பழகிப்போன நமக்கு இயற்கையுணவால் சில நேரங்களில் செரிமானக்கோளாறு வரும் என்று பயப்படுவோர் உண்டு. சமையல் உணவின் பாதகமான அம்சங்களைக் காட்டிலும் இயற்கையுணவால் கிடைக்கும் நன்மை அதிகமாக இருப்பதால் சிறு சிறு பழக்கக் குரைபாடுகள் சரிசெய்யபபட்டு ஆரோக்கியமான உடல்நலன் நிச்சயம் பெறுவோம்.

இன்னும் ஒருசிலர் இருக்கிறார்கள். அவர்களுடைய கருத்து என்னவென்றால் இன்றைய நவீன வேளாண்முறையால் உணவுப்பொருட்கள் நஞ்சு கலந்துதான் வருகின்றன. அப்படி இருக்க வேகவைக்காமல் உண்பது எப்படி சரியாக இருக்கும் என்கின்றனர். உண்மையில் இவர்கள் சரியாகச் சிந்தித்து இந்த வினாவை எழுப்புவதில்லை. காரணம் தயாரிக்கப்படும் நஞ்சு வகைகள் பெரும்பாலும் ரசாயனக்கூடங்களில் தயாரிக்கப்படும் வேதிப்பொருட்களே! அதை வேகவைப்பதன்மூலம் நஞ்சில்லாமல் செய்துவிடமுடியாது. சுத்தமாகக் கழுவி உண்ணக்கூடியது மட்டுமே நம்மால் செய்யக்கூடியது. அல்லது நஞ்சில்லாத உணவுப் பொருட்கள் கிடைத்தாலும் உண்ணலாம். ஆனால் ஒன்றுமட்டும் நாம் உணரவேண்டும். இயற்கையாக உண்ணும்போதுதான் அத்தகைய நச்சுப் பொருட்களைக்கூட எதிர்த்துத் தாக்குப்பிடிக்கும் வலிமை நமது உடலுக்குக் கிடைக்கும்.


இயற்கை உணவு வகைகளை நேரடியாக உண்ணும்போது சமைத்தே உண்டு பழகிப்போன உடற்கூறுகள் சிரமப்பட்டாலும், சில உபாதைகளைக் கொடுத்தாலும்(மிகமிகச் சிலருக்கு) நாளடைவில் தன்னை மாற்றிக் கொள்ளும்.

நமது மூதாதையர் மிகவும் பலம் வாய்ந்தவர்களாக வாழ்ந்தார்கள் என்று ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கதைகதையாகச் சொல்லப்படும் உண்மையின் முக்கியக் காரணம் அவர்கள் இயற்கையுணவை அதிகம் உண்டதுதான் என்று சொன்னால் மிகையாகாது. அதுமட்டுமல்ல இன்றும் நாம் கண்கூடாகப் பார்க்கும் உதாரணங்களும் உண்டு. காட்டிலும் மலைகளிலும் சுதந்திரமாகத் திரியும் விலங்குகளிடமோ மற்ற உயிரினங்களிடமோ மனிதனைப் பீடிப்பதைப் போன்ற நோய்கள் பீடிப்பதில்லை. காரணம் அவை இயற்கையுணவை உண்டு இயற்கையாய் வாழ்வதுதூன். செயற்கையுணவை உண்டு பழகிப்போன நாம் மட்டுமல்ல நம்மை அண்டிப் பிழைக்கும் விலங்குகளும் பறவைகளும்கூட வன விலங்குகளைப் போன்று ஆரோக்கியமாய் இல்லை. அவைகளையும் வன விலங்குகளைக் காட்டிலும் மிகமிக அதிகமாகவே மனிதர்களைத் தாக்குவது போலவே பல்Nறு நோய்களும் தாக்குகின்றன. காரணம் செயற்கையான உணவுதான். எனவே இயற்கையுணவின் முக்கியத்துவத்தை கண்கூடாகப் பாரத்துக்கொண்டிருப்பதை மறுக்கமுடியாது.

மேலும் சமைக்கப்பட்ட உணவு வகைகளைவிட இயற்கையுணவில் சத்துக்களின் செறிவு அதிமாக இருப்பதால் குறைந்த அளவு உண்டால் போதுமானது. எனவே பொருளாதாரக் கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தாலும் இயற்கையுணவு உயர்ந்ததே. சீரற்ற உணவால் வரும் நோய்களில் இருந்து அதிகமான விடுதலை கிடைக்கும் அதே நேரத்தில் செரிமான உறுப்புக்களின் வேலையும் மிக மிக எளிதாகிறது. தரமும் உயர்ந்ததாகிறது.

அறிவியல் வளர்ச்சியால் நாம் பெற்ற அதிகப்படியான ஆக்கும் சக்தியை உலகில் நமது சிறப்பான வாழ்க்கைக்குத் தேவையான பல் வேறு ஆக்கரீதியான பணிகளுக்குப் பயன்படுத்த வேண்டும். இயற்கையான உடல் வளர்ச்சித் தன்மையுள்ள நமக்கு இயற்கையான, சிறப்பான உணவுபப் பொருட்களை விளைவிக்கும் முறையில் அறிவியலைப் பயன்படுத்த வேண்டும். ஆனால் உண்பது இயற்கையாய் இருக்கவேண்டும். வழக்கத்துக்கு மாறாக முழுக்கவும் இயற்கையுணவை உண்ண இயலாவிட்டால் பெரும்பாலும் இயற்கையுணவை உண்பதோடு படிப்படியாக முழுமையான இயற்கையுணவுக்கு முன்னேற வேண்டும்

அதே சமயம் பொருளாதார ரீதியில் அனைவரும் ஒரேமாதிரி இல்லை. எனவே இயற்கையுணவில் சிறப்பானதையே அனைவரும் பெற இயலாது. ஒன்றை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும் ஆதாவது உணவுப்பொருட்களில் அடங்கியுள்ள சத்துக்களும் நன்மை தீமையும் அவற்றின் விலைமதிப்பைப் பொறுத்தது அல்ல. சில பொருட்களுக்கு நாம் கொடுக்கும் கூடுதல் விலை அவற்றின் ருசிக்குத்தானே அல்லாமல் அவற்றின் பயன்படு தன்மைக்கு அல்ல. ஆனால் அவரவர் வசதிக்கேற்ற விலையுள்ள ஆனால் சத்துள்ள பண்டங்கள் எத்தனையோ உள்ளன. அதைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டே உயர்ந்த, சிறப்பான, ருசியுள்ள, விலை மதிப்புள்ள இயற்கைப் பண்டங்களை வாங்கியுண்ணும் அளவு வாழ்க்கை வசதி உயரப் பாடுபட வேண்டும். நாம் சாப்பிடும் உணவு நமது உடல் வாழ்க்கையின் தேவைக்காக மட்டுமே இருக்க வேண்டும். அதை ருசியுள்ளதாக உண்ணலாம். ஆனால் ருசிக்காகத் தேவையற்றதை உண்ணும் பழக்கத்தை ஒழிக்கவேண்டும். 

எனவே நமது உணவு தேவைக்காக இருக்க வேண்டும். அளவில் குறைந்ததும் சத்துக்கள் நிறைந்துமாக இருக்க வேண்டும். அதுவும் இயற்கையுணவு முக்கியமானதாக இருக்கவேண்டும். அத்தகைய முறையை நாம் அனைவரும் கடைப்பிடித்தால் பூமியின் அமைப்பே மாறுதல் அடையும். காரணம் நமது அறிவியல் சக்தியால் எண்ணற்ற இயற்கையான, ருசிமிக்க காய்கனிவகைகளை உருவாக்குவோம். இயற்கையான சூழ்நிலையில் வாழவேண்டும் என்ற விருப்பமும் இணைந்து வருமாதலால் பூமியின் பெரும் பாகத்தை இயன்ற இடங்களிலெல்லாம் பூத்துக் காய்த்துக் குலுங்கும் அழகிய நந்தவனம் போல ஆக்கிவிடுவோம். ஆதனால் தவறாது பெய்யும் மழையால் மேலும் மேலும் நமது உலகம் அழகியதாய் ஆகும். அமில மழை பெய்யும் காலம் வரும் என்ற நிலைக்கு மாறாக என்றென்றும் வாழையடி வாழையாக உலகம் மேலும் மேலும் சிறப்புப்பெறும் என்ற நிலையை நமது சந்ததிகளுக்கு உருவாக்கலாம். 

Friday, August 17, 2012

உணவே மருந்து ( 30 )


நல்லதும் கெட்டதும்

புகைபிடிப்பவர், புகையிலை போடுபவர், மது அருந்துபவர் இந்த மூன்றுமாக இருக்கும் ஒருவர் நீடித்தகாலம் வாழ்கிறார். 

நல்ல பழக்கங்கள் உள்ள ஒருவர் குறைந்த ஆயுளில் மறைகிறார். 

எதனால் இது நிகழ்ந்தது?

இவை  இரண்டுக்குமே அவர்களின் பழக்கத்துக்கு அப்பால் ஒரு காரணம் இருந்திருக்கிறது. இல்லாமல் அப்படி நடக்காது!

காரணம் இல்லாமல் எந்தக் காரியமும் இல்லை என்பது பொது விதி!

ஆனால் இந்த அனுபவம் அனைவருக்கும் பொருந்துகிறதா என்று பார்க்கவேண்டும். நிச்சயம் பொருந்தாது!

இந்த பழக்கம் உள்ள இரண்டு வகையானவர்களிலும் ஒரு பத்துப் பத்துப் பேரையாவது தேர்வு செய்து மதிப்பிட்டிருக்கவேண்டும். அப்போதுதான்  உண்மையான விளைவுகளை மதிப்பிட முடியும்!

ஒரு விமான விபத்தில் சிக்கிய ஒருவர் பிழைத்துக்கொள்கிறார். சைக்கிளில் இருந்து விழுந்த ஒருவர் இறந்து போகிறார்.

அப்படியானால் விமான விபத்தைவிட சைக்கிள் விபத்து மோசமானது என்று சொல்லமுடியுமா?

அதுபோல்தான் இது! சந்தர்ப்பவசத்தால் நிகழும் விதிவிலக்கான சில நிகழ்வுகளை முன்னுதாரணமாகக் கொள்ள முடியாது! 

பெரும்பாலான நிகழ்வுகள் எதை உணர்த்துகின்றன என்பதே நண்பகமான அளவீட்டு முறை ஆகும்!

இயற்கை உணவு உண்டு வாழ்வதையும் தவறான செயற்கை உணவு உண்டு வாழ்பவர்களையும் இந்தக் கண்ணோட்டத்தில்தான் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவேண்டும்!

அப்போதுதான் நியாயமான முடிவுக்கு வரமுடியும்!

கடவுளும் மதமும் ( 2 )


மதம்!

எல்லா விஷத்தையும் கலந்து குடித்தால் அது விஷம் அல்ல என்று ஆகிவிடாது!

எல்லா விஷத்தையும் தள்ளி வைப்பதே அறிவுடைமை!

எல்லா மதுவகைகளையும் கலந்து குடிப்பது மதுவிலக்கு அல்ல.

எந்த மதுவையும் குடிக்காமல் புறக்கணிப்பதுதான் மதுவிலக்கு எனப்படும்.

அதுபோல எல்லா மதங்களையும் ஏற்றுக்கொள்வது மதச் சார்பின்மை அல்ல!

அவற்றைப் புறக்கணிப்பதே உண்மையான மதச் சார்பின்மை!


அனைத்து மதங்களையும் புறக்கணித்து அனைத்து மக்களுக்குமான பொது தர்மத்தை உருவாக்கி அதன்கீழ் ஒன்றுபடவேண்டும்.

அதுதான் உண்மையான இறைவழியாக இருக்கும்!

Thursday, August 16, 2012

விவசாயம் ( 35 )


விளைநிலங்களை வளமாக்க 

விளைநிலங்கள் என்றும் வளமாக இருக்க வேண்டுமென்றால் ,

ஒன்று அவை நமக்குத்தரும் விளைச்சலைவிடக் கூடுதலாகத் தங்களைத் தாங்களே புதுப்பித்துக்கொள்ள விடவேண்டும்.

அல்லது எத்தனை எக்கர் பாசன சாகுபடி செய்கிறோமோ அதைப்போல் இருமடங்கு நிலங்கள் மானாவாரி சாகுபடி செய்யப்படவேண்டும். 

அதில் கிடைக்கும் கழிவுகளைப் பயன்படுத்திப் பல்வேறு முறைகளில் பாசன நிலங்கள் இழக்கும் வளத்தைத் திரும்பவும் ஈடுகட்டவேண்டும். 

அப்படி இல்லாமல் செய்யப்படும் எந்தவித விவசாயமும் வெற்றிபெறமுடியாது!

அதுதான் இயற்கையின் விதி!

அதைவிட்டுச் செய்யும் முயற்சி எல்லாம் சைக்கிளில் காற்றுக் குறைந்துவிட்டால் பின்னால் உட்கார்ந்து இருப்பவர் பின்பகுதியைத் தூக்கிப்பிடித்துக் கொண்டால் காற்றழுத்தம் சரியாகிவிடும் என்பதுபோலத்தான். 

தோல்வியில்தான் முடியும்!

Wednesday, August 15, 2012

விவசாயம் ( 34 )


முள்கட்டி விதைப்பு!
================

கேட்கவே ஆச்சர்யமாக இருக்கும். 

முள்ளுக்கும் விதைப்புக்கும் என்ன சம்பந்தம்?

ஆம்! இருந்தது. ஆனால் இப்போது இல்லை!

சுமார் முப்பது வருடங்களுக்கு முன்பு கிராமங்களில் செம்மண் பாங்கான புஞ்சை நிலங்களில் பல்வேறு வகையான புஞ்சைத் தானியங்களையும் பருப்பு வகைகளையும் மானாவாரியாகப் பட்டத்துக்கு ஏற்றாற்போல் விதைப்பார்கள்.

மழைக்காலத்துக்கு முன்பாகவே அதற்கு முன்பு பெய்த மழை ஈரத்தைக்கொண்டு நன்கு உழவு செய்து புழுதியாக்கி வைத்திருப்பார்கள்!

மழை பெய்தவுடன் தானியங்களை விதைத்து ஏர்மாடுகளைக்கொண்டு உழுவார்கள் அல்லது சோளம் போன்றவற்றைச் சால்போடுவார்கள்.

அப்படிச் செய்யும்போது சில வருடங்களில் வடகிழக்குப் பருவ மழை தாமதமாகும். 

அதன் பின் மழை போதுமான அளவு பெய்து தேவையான ஈரத்தில் விதைப்பு போடமுடியும் என்ற நம்பிக்கை இல்லாத நிலைமையில் முள்கட்டி விதைக்க முடிவு செய்வார்கள்!

 இந்தமுறையில் சாமை மட்டும்தான் கொங்குநாட்டில் விதைப்பார்கள். மற்ற பகுதிகளில் வேறு தானியங்கள்கூட விதைக்கப்படலாம்.

ஆதாவது குறைந்த மழைபெய்தால் ஏர்மாடுகளையும் கலப்பையையும் கொண்டு உழ முடியாது.

அதனால் விதைக்கவேண்டிய சாமையை விதைத்து அதை மேல் மண்ணுடன் கலக்கச் செய்ய செய்யப்படும் முறைதான் முள்கட்டி விதைப்பு.

வெள்வேல மரத்தின் கிளைகள் நெருக்கமாக குட்டையான முட்களுடன் இருக்கும்.

அதன் ஒரு அடர்த்தியான நல்ல கிளையை வெட்டி மட்டமாக இருக்கும்படி கற்களைக்கொண்டு அமுக்கிவிடுவார்கள். 

அதன் பின் உழவு மாடுகளை நுகத்துடன் கொண்டுவந்து வெட்டிவைக்கப்பட்டுள்ள முள்கிளையுடன் சேர்த்துக் கட்டுவார்கள் .

பிறகு ஏற்கனவே புழுதியில் சாமை விதைக்கப்பட்டுள்ள பூமியில் ஏர் ஓட்டுவதைப்போலவே ஓட்டுவார்கள் .

இதைத் தொட்டுக் கட்டி விதைப்பு என்றும் சொல்வார்கள்.

அப்போது விதைக்கப்பட்டுள்ள சாமை ஆழமாகச் செல்லாமல் மேல்மண்ணுடன் கலங்கிவிடும்.

அதன்பின் சில நாட்களில் குறைந்த மழை பெய்தால்கூட சாமை முளைத்துவிடும். 

அதன்பின் பெய்யும் மழையைப் பொறுத்து சாமை விளைச்சல் இருக்கும்.

மழை நன்கு ஒத்துக்கொண்டால் நல்ல மகசூல் கிடைக்கும் மழை சரியாகப் பெய்யாவிட்டால் முளைத்தவுடன் கருகிப் போவதும் உண்டு!

இப்போது இந்தமுறை அடியோடு மறைந்து விட்டது!

உணவே மருந்து ( 29 )




கறிவேப்பிலை காரப்பொடி

நண்பர்களே! 

இது இன்று எங்கள் வீட்டில் ஒரு ஸ்பெஷல் தயாரிப்பு !

தேவையான அளவு கறிவேப்பிலையை நன்கு வெய்யிலில் காயவைத்து எடுத்து வைத்துக்கொள்ளவேண்டியது.

சாதாரணமாக இட்டிலிப் பொடிக்கு என்னென்ன சேர்ப்போமோ அந்தப் பொருட்கள் பருப்பு வகைகள் ஆகியவற்றைத்தான் இதற்கும் சேர்க்கவேண்டும்.

அவற்றை வடைச் சட்டியில் போட்டு வறுத்து எடுத்துக்கொண்டு வெய்யிலில் காயவைத்த கறிவேப்பிலையை உடன் சேர்த்துக்கொள்ளவேண்டும். 

கறிவேப்பிலையை வறுக்கக்கூடாது! எந்த அளவு அதிகம் சேர்க்க முடியுமோ அந்த அளவு கறிவேப்பிலையை அதிகமாகச் சேர்க்கவேண்டும்.

எல்லாவற்றையும் மிக்சியில் போட்டு வேண்டிய பாகத்தில் பொடிசெய்தால் கறிவேப்பிலைப் பொடிதயார்! 

கண்களுக்குப் பசுமையாகவும் தொட்டுக்கொள்ள சுவையாகவும் இருக்கும்.

இதை இட்டிலிக்கும் தோசைக்கும் தொட்டுக்கொள்ளலாம்.

சாதத்தில் கலந்து சாப்பிடலாம்.

இயற்கை உணவுகளிலும் கலந்து சுவையை அதிகப்படுத்தலாம்!




Saturday, August 11, 2012

எனது மொழி ( 59 )


செலவில்லாமல்......

கூடுதல் செலவு எதுவும் இல்லாமலேயே நாம் அடையக்கூடியது உடல் நலனும் உயர்ந்த பண்பாடும் மட்டுமே!

அவற்றைவிட மதிப்புமிக்கது உலகில் எதுவும் இல்லை!

ஆனாலும் அதைத்தான் பெரும்பாலோர் தவற விடுகிறோம். இது என்ன நியாயம்?

Friday, August 10, 2012

அண்டவெளி ( 1 )

கருந்துளை தனது எல்லைக்குள் வரும் எதையும் எத்தனை பிரம்மாண்டமானதாக இருந்தாலும் இழுத்துக்கொள்ளுமாம். 

ஒளியைக்கூட அது தப்ப விடுவது இல்லை. 

உள்ளிழுக்கும் வேகமும் ஆற்றலும் அத்தகையது. 

அந்தக் கருந்துளையால் உள்ளிழுக்கப்படும் நட்சத்திரங்கள் அல்லது பிற பொருட்கள் என்ன ஆகிறதென்று யாருக்கும் தெரியாது! 

அப்போது கருந்துளையின் மையத்துக்கும்  அதன் வெளி எல்லைக்கும் இடையில் என்ன இருக்குமோ அதுதான் பிரபஞ்சம் வெடித்துச் சிதறும் முன்பு அதன் மையத்தைச் சுற்றிலும் இருந்திருக்கும்!

Wednesday, August 8, 2012

விவசாயம் (33)


சொல்லக் கொதிக்குதடா!

நண்பர்களே! 

விவசாயிகள் தொடர்பான ஆழமான உண்மை ஒன்று பெரிதாக இன்னும் உணரப்படவில்லை!

ஆதாவது முன்னர் பழையமுறை விவசாயத்தின்போது விவசாயிகள் தங்களிடம் சொந்தமாக விதை வைத்திருந்தார்கள். பாடுபடக் கால்நடைகள் வைத்திருந்தார்கள். அவற்றின் கழிவுகள் உரமாகப் பயன்பட்டன.

வேலை செய்யும் ஆட்களுக்குக் கூலியாகக்கூட விளைச்சல் பொருட்களைக்  கொடுத்தார்கள். 

பணம் என்கிற செலவே கிடையாது.

தங்கள் விளை பொருட்களையும் கால்நடைகளையும் விற்பதன்மூலம்  கிடைக்கும் பணம் வேறு நிலம் வாங்குவதற்கும் கல்யாணம் போன்ற செலவுகளுக்கும் வீடுகட்டுவதற்கும் பயன்படுத்தினார்கள்.

அந்தக் காலத்தில் மக்கள் தங்கள் வாழ்க்கைச் செலவுகளில் கிட்டத்தட்டப் பாதிக்குக் குறையாமல் உணவுத்தேவைக்காகச் செலவு செய்தார்கள்.

ஆதாவது ஒட்டுமொத்த மக்களின் வருவாயில் பாதியளவு விவசாயிகளுக்கு வருவாயாகக் கிடைத்தது. 

ஆதாவது பண முதலீடு இன்றி மொத்தமக்களின் வருவாயில் பாதியை விவசாயிகள் வருவாயாகப் பெற்றார்கள்.

ஆனால் இப்போது நிலைமை என்ன?

ஒருபக்கம் விவசாயிகள் தங்களின் உற்பத்திக்காக நிறையச் செலவு செய்கிறார்கள்.

அது உற்பத்தி மதிப்பில் பெரும் பாகத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது.

மறுபக்கம் மக்களின் மொத்த வருவாயில் உணவுத் தேவைக்காகச் செலவு செய்யும் தொகை வெகுவாகக் குறைந்துவிட்டது! 

அதிலும்கூட பெரும்பாகம் மதிப்புக்கூட்டல் என்ற பெயரால் தொழில்துறைக்கும் இடைத்தரகர்களுக்கும் போய்விடுகிறது. 

அதைத் தாண்டித்தான் விவசாயியின் கைகளுக்கு வரவேண்டும்!

ஆனால் மக்களின் மற்ற செலவுகளுக்கான சதவிகிதம் உணவுக்கான செலவுகளைவிட மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது.

ஆக தன் உழைப்புக்காக ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரத்தில் அதிகமாக ஆதாயம் அடைந்துகொண்டிருந்த விவசாயி அதைப் பறிகொடுத்தது அல்லாமல் முன்னர் வழக்கில் இல்லாதபடி பெரும் செலவையும் எதிர்கொண்டு வாழும் அவலம் ஏற்ப்பட்டுவிட்டது!

இதை எத்தனைபேர் உணர்ந்திருக்கிறார்கள்?

இதை ஒரு விவசாயி உண்மையாகவே உணர்ந்தால் அவன் ரத்தம் கொதிக்கவேண்டும்! அப்போதுதான் விடிவு ஏற்படும்.

கொதிக்குமா?....

Saturday, August 4, 2012

எனது மொழி ( 58 )

மூன்றும் ஒன்றும் 

அறிவியல் மூன்று அடிப்படை அம்சங்களை உள்ளடக்கியது!

முதலாவது கண்டுபிடிக்கப்பட்டவை.

இரண்டாவது கண்டுபிடிக்கப் படாதவை.

மூன்றாவது கண்டுபிடிக்கும் முயற்சியில் உள்ளவை.

இவை மூன்றுக்கும் அடிப்படையாக விளங்குவது நடைமுறை வாழ்க்கை அனுபவங்களும் சூழலைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் அறிவுத்தரமுமே ஆகும்.

மூடநம்பிக்கை ஒரே  அம்சத்தை  உள்ளடக்கியது.

ஆதாவது தங்களின் உணர்வுகளுக்கு இணக்கமான எதையும் ஆராயாமல் அப்படியே நம்பி ஏற்றுக்கொள்வது.

அவர்களின் மூடநம்பிக்கையை மறுக்கும் எத்தகைய விளக்கத்தையும் கண்மூடித்தனமாக மறுப்பதும் அபத்தமான முடிவற்ற நியாயங்களைக் கற்பிப்பதும் மேலும் மேலும் மூடநம்பிக்கைகளை உள்வாங்கிக்கொண்டிருப்பதும்தான் அதன் நடைமுறை அம்சங்கள் ஆகும்.ஆகும்!

மூடநம்பிக்கைகளுக்கு அடிப்படை ஆதாரங்கள் அறியாமை, அச்சம், சுயநலம் இவை மூன்றுமே!




Friday, August 3, 2012

உணவே மருந்து ( 28 )





கற்றாழைக் குழம்பு

இன்று ஒரு அருமையான செய்தியைச் சொல்லப் போகிறேன். அதன் முக்கியத்துவம் உணர்ந்தவர்கள் பயன்படுத்திக் கொள்ளவம்.

அதாவது சோற்றுக் காற்றாழையை பச்சையாக அப்படியே உண்ண முடியும் என்ற செய்தியை முன்னர் சொல்லியிருந்தேன். 

அதன் தொடர்ச்சியாக அதை ஏன் சமைத்து உண்ணக்கூடாது என்ற கேள்விக்குப் பதிலாக எங்கள் துணைவியாரின் உதவியுடன் அதை உணவுப் பண்டமாக செய்து உண்டு பார்த்ததில் நம்பமுடியாத ஒரு உண்மையை நடைமுறையில் உணர்ந்தேன்.

ஆம் சோற்றுக் கற்றாழையை மருத்துவ மூலிகையாக மட்டுமின்றி சிறந்த உணவுப் பொருளாகவும் பயன்படுத்தலாம் என்பதே அது!

பாகற்காயை மசாலாவுடன் சேர்த்துக் குழம்பு வைப்பதைப் போலவே இதையும் செய்யலாம். முதலில் முட்களைமட்டும் சீவிவிட்டு (தோலைச் சீவவேண்டாம்)நீளவாக்கில் வெண்டைக்காய் அளவுக்கு நீளத் துண்டுகளாக வெட்டிக்கொண்டு அதை தண்ணீரில் கழுவி மீண்டும் சிறு துண்டுகளாக நறுக்கி மீண்டும் தண்ணீரில் நன்றாகக் கழுவி எடுத்தால் கசப்பு பெரும்பாலும் போய்விடும்.

அதன்பின் பாகற்காயைப் போலவே மசாலா அரைத்துக்கொண்டு புளி, நாட்டுச் சர்க்கரை ஆட்டிய தேங்காய் சேர்த்து குழம்பு வைத்தால் அருமையாக இருக்கும்.

முதல் தடவையிலேயே மிகவும் சுவையாக இருந்ததால் நான் சாதத்துடன் வேறு எதையும் சேர்க்காமல் பசியார உண்டேன் என்றால் பார்த்துக் கொள்ளுங்கள்! மற்றபடி சுவையைக் கூட்டப் பெண்களுக்குத் தெரியும்.

ஒவ்வொருவரும் இதை வீட்டிலேயே பயிர் செய்து கொள்ளலாம். தண்ணீர் இல்லாமலே வளரக் கூடியது. தொட்டிகளிலும் மாடிகளிலும்கூட வளர்க்கலாம். 

இதை சாப்பிடும்போது உணவாகமட்டுமின்றி மிகச்சிறந்த மருத்துவப் பண்புகளையும் நமக்கு வழங்குகிறது. 

வீட்டில் இது இருந்தால் காய்கறி இல்லை என்ற பிரச்சினையும் எல்லை. செலவும் இல்லை. ஆனால் அதன் அருமையை உணரவேண்டும். 

ஒருமுறை உண்டு பாருங்கள்!

                                      

Thursday, August 2, 2012

அரசியல் ( 17 )


தேர்தல்

by Subash Krishnasamy on Friday, 14 October 2011 at 06:56 ·
இப்பொது உள்ளாட்சித் தேர்தல்களுக்கான பிரச்சாரம் நடந்துகொண்டு உள்ளது.

 

இந்தத் தேர்தல் செலவுகளுக்காக வழக்கமான ஓரிரு கட்சிகளைத் தவிர மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளுமே மக்களிடம் நன்கொடைக்காக் கையேந்தி செல்லவில்லை!


அப்படியானால் இந்த அபரிதமான செலவுகள் எப்படிச் செய்யப்படுகின்றன? ஏன் செய்யப்படுகின்றன?


எந்தக் கட்சியாவது தமது வேட்பாளர்கள் தேர்தல் செலவுகளுக்காக இப்படித்தான் இன்னமுறையில் வசூல் செய்து செலவளிக்க அறிவுறுத்தியிருக்கிறதா? ஏன் அப்படிச் செய்யவில்லை?



ஒன்று அந்த வேட்பாளர்கள் செலவே செய்யாமல் தமது உயர்ந்த நோக்கத்தையும் கொள்கையையும் யாராவது சிலரின் நன்கொடையை வைத்து ஒரு அறிக்கையாகத்  தயாரித்து வெளியிட்டுவிட்டு தனது வழக்கமான வேலைகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். அப்படி யாரும் இருப்பதாக தெரியவில்லை.


இரண்டாவது மக்களிடம் சென்று தங்களின் பொதுமக்கள் பணியை எடுத்துச்சொல்லி அத்தகைய பணிக்கு உதவுவது மக்களின் கடமை என உணர்த்தி அவர்களின் உதவிபெற்று அதைக்கொண்டு பணியாற்றுவது. ஒரு சிலரைத் தவிர அப்படி யாரும் பெரிதாக இல்லை!


அடுத்ததாக வேட்பாளர்கள் தங்கள் சொந்த வசதியைப் பயன்படுத்தி சொத்துக்களில் ஒரு பகுதியை இழந்தாவது மக்களுக்கு சேவைசெய்ய ஒரு வாய்ப்பை உருவாக்கிப் பாடுபடவேண்டும் என்று ஒரு தியாக மனப்பான்மையுடன் களத்தில் இறங்குவது! அப்படிப்பட்ட பைத்தியங்களும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை!


பிரதான பங்குவகிக்கும்  ஒன்று உள்ளது. என்ன செலவு செய்தாகிலும் எப்பாடு பட்டாகிலும் போட்டியிட்டு வென்று தாங்கள் வென்ற பதவிகளின் முக்கியத்துவத்தை வைத்து பின்னால் ஒன்றுக்குப் பத்தாக மக்கள் பணத்தைச் சுருட்டுவது! 


கடைசியாக இந்த ஆசையில் வென்றவர்போக மற்றவர்கள் சூதாட்டத்தில் பணத்தை இழந்தவர்போல அடுத்த சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து அலைந்துகொண்டிருப்பது!


இந்தக்கடைசி இரு இனத்தவர்தான் அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக் கொண்டுள்ளார்கள். 


அனைத்துத் தேர்தல்களிலும் வெற்றிவாகை சூடவும் செய்கிறார்கள்! அதிகாரத்திலும் அமர்கிறார்கள்!


மக்களுக்காக உழைத்து மக்களை நம்பி இருப்பவாகள் அவர்களின் உதவியை எதிர்பார்த்து தேர்தலில் நிற்பவர்கள் பெரும்பாலும் காணாமல் போவதோடு மனிதாபிமானமற்ற கேலிக்கும் கிண்டலுக்கும் ஆளாகவும் செய்கிறார்கள்.


இதுதான் அனைத்துத் தேர்தல்களுக்குமான பொது விதி!


இதில் பெரிய கொடுமை என்னவென்றால் இந்தத் தேர்தல்களை மிகவும் புனிதமான ஜனநாயகம் என்று எண்ணிக்கொண்டு அதில் நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும்படி வேண்டுகோள்விடுக்கும் நல்லுள்ளம் கொண்ட மனிதர்கள்களின் நம்பிக்கைகள்தான்!


இப்போது சொல்லுங்கள் என்னசெய்யலாம்?

(முகநூலில் எழுதிய ஒரு கட்டுரை)

ஞானிகள் ( 1 )


சித்தர்கள்

எனக்கு சித்தர்களைப் பற்றி உயர்ந்த மதிப்பும் மரியாதையும் இருக்குமளவு அவர்களைப் பற்றிய விபரங்கள் தெரியாது.

அவர்கள் சிறந்த ஞானிகள் !

சிறந்த மொழிப் புலமை உள்ளவர்கள்!

சிறந்த இலக்கியவாதிகள்!

சிறந்த மருத்துவர்கள்!

சிறந்த ஆராய்ச்சியாளர்கள்!

ரசாயனத்தைப் பற்றிக்கூட அறிந்தவர்கள்!

சீர்திருத்தவாதிகள்!

இவையெல்லாம் என்மனதில் உள்ள சித்தர்களைப் பற்றிய ஆழமான கருத்துக்கள்.


இந்தக்கருத்துக்கள் எல்லாம் என் மனதில் ஏற்படுவதற்கு அது நம்பந்தமான அவர்களைப் பற்றிய செய்திகளைப் படித்ததும் கேட்டதும்தான்!

ஆனால் அவர்களைப் பற்றி வேறு செய்திகளையும் சொல்கிறார்கள்.

ஆதாவது மற்றவர்களிடம் இல்லாத அற்புதமான சக்திகளைப் பெற்றவர்கள்.

நூற்றுக்கணக்கான வருடங்கள் உயிர்வாழ்ந்தவர்கள்!

முதுமையை வென்று இளமையாயய் வாழ்ந்தவர்கள்!

கூடுவிட்டுக் கூடு பாய்பவர்கள்!

உருவமாகவும் அரூபமாகவும் உலவும் வல்லமை பெற்றவர்கள்!

ஒரே நேரத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட உடல்களில் வாழும் திறன் பெற்றவர்கள்!

ரசவாத வித்தை கற்றவர்கள்!

மண்ணைப்  பொன்னாக்கும் வித்தை அறிந்தவர்கள்!

வெளிநாடுகளுக்கெல்லாம் போய் வயதான காலத்தில்கூட அறிய கலைகளைக் கற்பித்தவர்கள்!

கடவுளுக்கு நெருக்மானவர்கள்! கடவுள்களுடன் உறவு கொண்டவர்கள்!

இன்னும் பலவிதமாகச் சித்தர்களைப்பற்றி படிக்கிறோம். வாய்வழி சொல்லவும் கேட்கிறோம்!

இதில் முற்பாதியில் சொன்னவை அனைத்தையும் நம்புகிறோம். காரணம் அவையனைத்தையும் அவர்களின் படைப்புகள் மூலமாகவும் அவர்கள் விட்டுச்சென்ற மருத்துவமுறைகள் மற்றும் மருந்துகள் மூலமாகவும் அவர்களின் பாடல்களில் வெளிப்படுத்தியிருக்கும் கருத்துக்கள் மூலமாகவும் அறிய முடிகிறது!

மருத்துவத்தைப் பொருத்தவரை சித்தமருத்துவக் கல்லூரிகளும் இலக்கியத்தைப் பொருத்தவரை பாடப் புத்தகங்களில்கூட கற்பிக்கப்படுவதையும்
பார்க்கிறோம்.

காரணம் அவற்றில் உள்ள உண்மைகளும் காலத்தால் அழியாத பயன்படு தன்மையுமே ஆகும்.

ஆனால் பிற்பாதியில் சொல்லப்பட்ட அவர்களைப் பற்றிய செய்திகள் எதற்கும் ஆதார பூர்வமான எதுவும் காணமுடியவில்லை!

காரணம் அவற்றில் உள்ள கட்டுக்கதைகளும் நம்பமுடியாத மூடநம்பிக்கைகளும் ஆகும்.

அப்படியில்லாவிட்டால் இன்றைக்கும் அவற்றின்படி நடக்கும் யாரேனும் சிலர் இருக்கவேண்டும் அல்லவா?

ஆனாலும் அந்த மகான்களைப் பற்றி ஆதாரபூர்வமான செய்திகளும் ஆதாரமற்ற செய்திகளும் கலந்தே பரப்பப்படுகின்றன.

அவற்றில் பல அபத்தமான மூடநம்பி;க்கைகளும் கட்டுக் கதைகளுமாக இருக்கின்றன. 

அவர்களைப் பற்றிய உண்மையான நடைமுறை சாத்தியமான செய்திகளைவிட அவர்களைப் பொத்தாம் பொதுவில் புகழ்ந்து பாடும் பஜனைச் சத்தம்தான் அதிகமாகக் கேட்கிறது. 

அதன்காரணமாக சித்தர்களைப் பற்றிய குழப்பமான மனநிலையில்தான் இருக்கவேண்டியுள்ளது. 

அதனால் அவர்களைப் பற்றிய உண்மையான மதிப்பீடு தாழ்த்தப்படுவதாகவே படுகிறது.

அதனால் சித்தர்களைப் பற்றிய சரியான விபரங்கள்கூட தவறான நம்பிக்கையாக இருக்குமோ என்ற ஐயம் ஏற்படுகிறது.

அவர்கள் வாழ்ந்த காலம் பற்றியும் அறிய முடியாததாய் இருக்கிறது.

அவர்கள் பேசி வாழ்ந்தது தமிழ்மட்டுமதானா அல்லது வேறு மொழிகளுமா?

இவர்கள் வாழ்ந்த காலங்களில் இந்தியாவிலும் அயல் நாடுகளிலும் இவர்களுக்கு இணையானவர்களின் நிலை என்ன?

இவையும் அறியவேண்டிய ஒன்றாகும்!

இந்த நிலைமையை மாற்றி மக்கள் சித்தர்கள் பெயரால் முட்டாளடிக்கடிக்கப்படுவது நிறுத்தப்படவேண்டும்.

சித்தர்கள் பற்றி சரியான தகவல்களையும் அறிவியல் பூர்வமான ஆய்வுகளையும் கொண்டு நூல்கள் வெளியிடப்படவேண்டும். அப்படிப்பட்ட  நூல்கள் ஏதாவது இருக்கின்றனவா?

அப்படி இருந்தால் அதுபற்றி அறிவதும் அதைப் படிப்பதன் மூலம் சித்தர்கள் பற்றி மூடநம்பிக்கை கலவாத சரியான செய்திகளைக் கற்றுக்கொள்வதன்மூலம் தெளிவடையலாம். மேலும் அந்த மார்கத்தில் முன்னேறலாம் என்பது எனது நம்பிக்கை ஆகும்! 

அந்த ஞானிகளைப்பற்றி உண்மையான விபரங்கள் அறியக்கிடைக்குமா?...


விவசாயம் ( 32 )


அரிசி

முன்னர் எல்லாம் நஞ்சை நிலம் வைத்திருந்தவர்கள் மட்டுமே அதிகமாக அரிசிச் சாதம் உண்டனர்.

அதே சமயம் மானாவாரிப் புஞ்சை நிலம் வைத்திருந்தவர்களும் விவசாயத் தொழிலாளர்களும் விசேச நாட்கள் தவிர மற்ற நாட்களில் சோளம் ,கம்பு, வரகு, சாமை, தினை போன்ற புஞ்சைத் தானியங்களையே உணவாகக் கொண்டனர். 

அரிசி எனபது வசதியானவர்களின் உணவாகவே இருந்தது!

அப்போதெல்லாம் புஞ்சைத் தானியங்களின் விலைதான் மலிவாகவும் அரிசியின் விலை கூடுதலாகவும் இருக்கும். 

அதனால் நஞ்சை நிலம் இல்லாதவர்களுக்கு அரிசிச் சாதம் என்பது வரப்பிரசாதமாகும்.

பசுமைப் புரட்சிக்குப் பின்னால் மானாவாரி விவசாயம் கட்டுபடியாகாமல் போனதால் பாரம்பரிய பலதானிய உற்பத்தி கைவிடப்பட்டது. 

ஒழித்துக் கட்டப்பட்டது என்றே சொல்லலாம்!

 நஞ்சையில் நெல்லும் புஞ்சை என்றால் பணப்பயிர்களும் என்ற அவல நிலை உருவானது.

அதன்காரணமாக பல்வகைத் தானியங்களின் உற்பத்தி குறைந்து இப்போதெல்லாம் அரிசியைவிட மிக அதிக விலைக்கு விற்கப்படுவதைப் பார்க்கிறோம்.

இதன் காரணமாக அனைத்து மக்களின் பிரதான உணவாக அரிசி என்று ஆகிவிட்டது! 

அரிசிமட்டும்தான் என்று ஆனபின் புது ரகங்களின் சுவையற்ற அரிசியைத்தான் அரிசி என்ற பெயரால் உண்டு வருகிறோம்.


வணிக நோக்கங்களுக்காக அரிசியைச் சின்னாபின்னப்படுத்தி உடல்நலனுக்குக் கேடுவிளைவிக்கும் குணங்களை ஏற்றி உண்டு வாழ்கிறோம்.

இப்போதும் மானாவாரிப் புஞ்சை தானியங்கள் கட்டுபடியாகும் விதத்தில் விவசாய நிலைகள் மாறினால் அரிசியை மட்டும் சார்ந்திருக்கும் அவலம் மாறி எல்லாத் தானியங்களும் உண்ணும் நிலை ஏற்படும் . ஆரோக்கியமான உணவும் மக்களுக்குக் கிடைக்கும்.

காலம் மாறுமா?


Wednesday, August 1, 2012

சிறுகதைகள் ( 10 )


ருசி!


பாபுவின் மாமாக்கள் இருவர் கிராமத்தில் விவசாயம் செய்கிறார்கள்.

தோட்டத்துப் பண்ணைவீட்டிலேயே வசித்துக்கொண்டு தனித்தனியாக விவசாயம் பார்க்கிறார்கள்.

விடுமுறையில் அங்கு போவதும் மாமா பையன்களுடன் விளையாடுவதும் அவனுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும்.

விடுமுறையில் வந்தால் திரும்பி ஊருக்குப் போகவே மனம் வராது அந்த அளவு அந்த இயற்கைச் சூழலில் அவனுக்கு ஈடுபாடு.

விடுமுறையில் வந்தவன் அன்றும் காலையில் எழுந்து மாமா பையன்களுடன் சேர்ந்து வீடியோ கேம் விளையாடிக்கொண்டு இருந்தான். 

அப்போது சின்னமாமாவின் மனைவி சாப்பிட அழைக்கவே சாப்பிடப் போனார்கள்.

சாதத்துடன் முருங்கைக்காய் சாம்பாரும் ரசமும் தயிரும். 

பாபுவுக்குத் தொண்டையில் சாப்பாடே இறங்கவில்லை! 

கொஞ்சமாகக் கஷ்டப்பட்டுச் சாப்பிட்டுவிட்டு வேண்டாமென்று எழுந்துவிட்டான். 

அவன் சாப்பிட்ட அளவைப் பார்த்தால் சாப்பிடவில்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

பெரிய மாமாவின் பண்ணைவீட்டுக்குப் போனர்கள். அங்கும் டி வி பார்க்கவும் கேரம் விளையாடவும் என மீண்டும் ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

அப்போது பெரிய மாமா பையன் அவன் அம்மாவிடம் பாபு சாப்பிடாததைச் சொன்னான். 

ஏன் என்று கேட்க, சின்ன அத்தை சமையல் ருசியே இல்லை. நல்லாவே இல்லை என்றான். 

அப்டியா, மத்தியானம் நான் அதே முருங்கைக்காய் சாம்பாரும் ரசமும் செய்கிறேன்பார் சூப்பரா இருக்கும் என்று சொல்லிவிட்டுப் போய்விட்டார். 

பத்து நிமிடம் கழித்து வந்து, சரி அத்தகை;கு ஒரு உதவி பண்ணுவீங்களா என்று கேட்கஈ ஓ செய்வோமே! என்ற கோரஸாகச் சொன்னார்கள்.

தோப்பில் போய்ப் பாருங்கள் தென்னமரத்தடியில் காய்ஞ்ச தென்னை மட்டைகள் ஏகமாக் கிடக்கு. மாமா என்னைய அதெல்லாம் எடுத்து ஒழுங்கா ஒரு பக்கம் அடுக்கச்சொல்லி தினமும் திட்டிகிட்டே இருக்காரு, எனக்கு வேலையே முடியலே. எனக்காக அந்த வேலைய நீங்க ரெண்டு பேரும் செய்வீங்களா என்று கேட்டார்.

இருவரும் ஒரே குரலில் எங்கே அடுக்குறதுன்னு சொல்லுங்க! நாங்க அடுக்கடறோம்னு சொல்லி எழுந்திருக்க,

இருங்க கண்ணுகளா நானும் வர்ரேன். நீங்க இழுத்துகிட்டு வந்து கிட்டக்கப் போடுங்க நான் அடுக்கிடறேன் அப்படின்னு சொல்ல எல்லோரும் போனார்கள்.

அப்போது சின்னமாமா பையனும் வரவே பாபுவும் மாமாமார் பையன்கள் இருவரும் ஆக மூன்று பேரும் சேர்ந்து தோப்பில் இருந்து மட்டைகள் பூராவையும் வேகவேகமா இழுத்துவந்து போடப்போட பெரிய அத்தை அதை ஒழுங்காக அடுக்க அடுக்க இரண்டு மணிநேரத்தில் தோப்பின் ஒரு பகுதி சுத்தமாகி விட்டது.

சரிம்மா, இன்னைக்கு இதுபோதும். மிச்சம் இருக்கிறதை நாளைக்கி செய்யலாம். கொஞ்சநேரம் அங்கே கிடக்குற மண்ணெல்லாம் வழிச்சு சாணிக்குழிலெ கிடக்குற சாணிமேலேயும் குப்பைங்க மேலேயும் கொட்டி மூடுங்க அதுக்குள்ள நான் சமையல முடிச்சுட்டுச் சாப்பிடக் கூப்பிடறேன் அப்படின்னு சொல்லிட்டு வீட்டுப்பக்கம் போய்விட்டார்!

இவர்களுக்கு ஒரே குஷி! ஓடிப்போய் மண்வெட்டியும் கூடைகளும் கொண்டு வந்து ஒரு பக்கம் குவியலாய் இருந்த செம்மண்ணை அள்ளி அள்ளி எருக்குழியில் வெய்யிலில் காய்ந்துகொண்டிருந்த சாணத்தின் மேலும் குப்பைமேலும் வெளியே தெரியாமல் மூடினார்கள்.

அரை மணி நேரம் கழித்து டேய்! தங்கம்!... பசியானா எல்லாரும் வாங்க! சாப்பாடு தயார்! என்று அத்தையின் குரல் கேட்டது.

அவ்வளவுதான் எப்படா கூப்பிடுவாங்க அப்படின்னு பாhத்துட்டே இருந்த மாதிரி சாப்பிட ஓட்டம் பிடித்தார்கள்.

அப்படியே தொட்டிப்பக்கம் போய் நல்லாத் தேச்சுக் கழுவிக் குளிச்சுட்டு வாங்க. ஒடம்பு பூராவும் மண்ணு! என்று சொல்ல மீண்டும் ஆளுக்கு ஒரு துண்டை எடுத்துக்கொண்டு ஒரே ஓட்டம்! தணிணீர்த் தொட்டியைநோக்கி!

ஒரு வழியா சாப்பிட வந்தாச்சு!

அத்தை! சாப்பிட நீங்க என்ன செஞ்சீங்க? என்று பாபு கேட்க,

காலைலியே சொன்னேனல்ல நானும் முருங்கைக்காய் சாம்பாரும் ரசமும் செய்யுறேன் பாருங்கன்னு? என்று சொல்லிக்கொண்டே முன்று பேருக்கும் மூன்று தட்டுக்களில் சாதமும் முருங்கைக்காய் சாம்பாரும் போட்டுக்கொடுக்க பயங்கர ருசியாக இருந்தது.

சாம்பார் ஊற்றியே முக்கால் வயிறு சாப்பிட்டாயிற்று. மீதத்துக்கு ரசமும் அதைவிட ருசியாக இருந்ததால் தயிருக்கே வேலை இல்லாமல் போச்சு!

அத்தை! காலைல சின்ன அத்தை செஞ்சது நல்லாவே இல்லை! உங்க சமையல்தான் சூப்பர்! பாபு சொல்லவும் அத்தை விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்.

ஏன் அத்தை சிரிக்கிறீங்க?

ஆமா, நான் சிசிக்காம என்ன பண்ணட்டும்?

ஏன் அத்தை?

காலைல சூடா இருந்தப்பவே நல்லா இல்லாம இருந்தது இப்பமட்டும் அதுவும் ஆறுனபின்னால எப்படி நல்லா இருந்துச்சு? 

என்ன அத்தை சொல்றீங்க? ஆச்சர்யத்துடன் கேட்க

சின்ன அத்தை கிட்ட இருந்துதான் எதுக்கு வீணாப் போகுதுன்னு நான் வாங்கிவந்து வச்சிருந்தேன். இப்போ சமச்சது அல்ல!

இவ்வளவு ருசி!......

பசி ருசி அறியாதும்பாங்கல்ல? அதுதான் இது! சும்மா வீடியோ கேம் விளையாடிட்டு இருந்தப்போ பசியும் இல்ல ருசியும் இல்லெ!

இப்போ நல்லா வேலை செஞ்சீங்கல்ல? அதுதான் பசி! அப்புறம் ருசி! தெரிஞ்சுதா? ஓடுங்க! கொஞ்சநேரம் படுத்து எழுந்திரிச்சு அப்புறமா விளையாடுங்க!....

இரண்டு அத்தைமாருக்கும் ஒரு மகிழ்ச்சி!