ss

Tuesday, August 21, 2012

உணவே மருந்து ( 32 )


பசியும் ருசியும்

மனிதராய்ப் பிறந்தவர்கள் மட்டுமல்ல மண்ணில் பிறந்த ஒவ்வொரு உயிரினமும் 
தாவரங்களும் கூட ஏதாவது ஒரு வகையில் உணவை உண்டுதான் வாழ்ந்தாக வேண்டும்.

அதுதான் நம்மை நாமாகவே வாழ்நாள் முழுவதும் இருக்க வைக்கிறது.

ஒவ்வொரு வினாடியும் இழந்த சத்துக்களை உணவைக் கொண்டுதான் மீட்டுக் கொள்கிறோம்.

இதில் மற்ற உயிரினங்களும் தாவரங்களும் கிடைத்ததை உண்டு வாழ்கின்றன. மற்ற விலங்குகள்கூட விரும்பும் உணவை நாடிச் செல்லும் பண்பு இருந்தால்கூட அந்த முயற்சி பலனளிக்காத போது கிடைத்ததை உண்டு வாழ்கின்றன.

ஆனால் மனிதன் மட்டும் தான் விரும்பிய உணவை மட்டும் உண்ணவே பெரும்பாலும் முயல்கிறான். அதற்காகப் பல்வேறு முயற்சிகளையும் செய்கிறான். 

அதற்கு மனிதன் பல்வேறு வகையில் சமைத்துச் சுவை கூட்டப்பட்டதாக ஆக்கித்தான் உண்பதுஎன்பது முக்கியக் காரணம்.

பசிக்காக உண்ணும் உணவு சுவையுடன் இருக்கவேண்டும் என விரும்புவது தவறல்ல. சுவைக்காகவே உண்பதுதான் தவறாகும்.

பெரும்பாலோர் பசியுணர்வுக்கும் ருசியுணர்வுக்கும் வேறுபாடு தெரியாதவர்களாக உள்ளனர். காரணம் பசியெடுத்த நேரத்தில் உண்ணும் பழக்கம் இல்லாமல் தினசரி இன்ன நேரத்தில்தான் உண்ண வேண்டும் அல்லது உண்ணமுடியும் என்ற திட்டத்துடன் வாழ்வதுதான். 


ஆதாவது நமது வாழ்க்கை முறை பசியெடுக்கும் நேரத்தில் உண்ணுவதற்கு ஏற்றதாக இல்லை. காரணம் ஒரு நாளின் இன்னின்ன நேரத்தில் இன்னின்ன செய்யவேண்டும் என்ற ஒரு நியதியை வகுத்துக்கொண்டு ஏறக்குறைய அதைப் பின்பற்றுகிறோம். சமூகமாக வாழ்கின்ற ஒரு நிலையில் பல்வேறு தொழில்களைச் செய்கின்ற நிலையில் நேர ஒழுங்கு முக்கியமாக இருப்பதால் அது தவிர்க்க முடியாது. 

அந்தப் பழக்கம் தவிர்க்க முடியாமல் சமூகப் பழக்கமாகிவிட்டதால் சுதந்திரமான வாழ்க்கை வாழ்பவர்கள் கூட உணவைப் பொருத்தவரை காலை மதியம் இரவு என்ற திட்டத்தைத்தான் பின்பற்றுகினறனர்.

அதன்காரணமாக பசி எடுக்கிறதோ இல்லையோ உணவு உண்பதற்கான நேரத்தில் உணவை உண்ணவேண்டியது ஆகிவிட்டது. 

அப்படி உண்ணும் போதெல்லாம் பசி இருப்பதில்லை. அதனால் சாதாரண உணவை விரும்பி உண்ணமுடிவதில்லை. அதனால் பசி இல்லாவிட்டாலும் உண்ணும் விதத்தில் உணவை நாவிற்கு ஏற்ற முறையில் சுவையாகச் சமைத்து உண்கிறோம்.

அப்படிச் சுவையாகச் சமைப்பதுகூடத் தொடர்ந்து ஒன்றாகவே இருந்தால் பிடிக்காமல் போய்விடும் என்று ஒவ்வொரு வேளையும் ஒவ்வொருவிதமாக சமைத்து உண்டு வருகிறோம்.

அதனால் குறிப்பிட்ட உணவு நேரம் ஆனவுடன் பசியுணர்வுக்கான அறிகுறிகளுக்கு முன்பாகவே சுவையாக உண்ணவேண்டும் என்பதற்கான அறிகுறிகள்தான் ஏற்படுகின்றன. அந்தச் சுவையுணர்வால் தூண்டப்பட்டே உணவு உண்பதற்கு விரும்புகிறோம்.

இந்த இடத்தில் ஒன்றை முக்கியமாகக் கவனிக்கவேண்டும். ஆதாவது ஒவ்வொரு நேரமும் பசியுணர்வுக்கு முன்பே சுவையுணர்வு முந்திக் கொள்வதால் சுவையுணர்வையே பசியுணர்வாக எண்ணி வாழப் பழகிவிட்டோம்.

பசியுணர்வு என்பது உடலில் உள்கட்டமைப்பாக உள்ள மூலக்கூறுகள் தாங்கள் வாழ்வதற்கும் இயங்குவதற்குமான சக்தி இல்லாமல் போகும்போது அல்லது குறைந்து போகும்போதுதான் ஏற்படும்.

ஆனால் சுவையுணர்வு என்பதோ சுவையான உணவுகளை நினைத்தாலே ஏற்படும். அதனால்தான் பசியுணர்வு கொஞ்சமும் இல்லாத நேரத்தில்கூட நொறுக்குத் தீனிகளைச் சுவைக்காக உண்கிறோம்.

அப்படி உண்பதன் காரணமாகப் பல முறைகளில் உடல் நலத்துக்குத் தீங்கு விளைவித்துக் கொள்கிறோம். 

முதலாவதாகத் தேவையில்லாமல் உண்பதால் அதைத்தொடர்ந்து தேவையில்லாத சத்துக்கள் சேர்வதால் அவற்றைச் செரிக்கவேண்டிய வேலையும் கழிவுகளை வெளியேற்றவேண்டிய வேலைகளும் அதிகரிக்கிறது.

அதன்காரணமாக ஒரு வரின் உடல் எந்த அளவு எடையுடன் பராமரிக்கப்பட வேண்டுமோ அந்த அளவுக்கு மாறாக எடை அதிகரிப்பு ஏற்படுகிறது. 

அந்த எடை அதிகரிப்புக்கு ஏற்ற அளவு தவிர்க்கமுடியாமல் உண்ணவேண்டியதாகி ஒருவிதமான விஷவட்டத்தில் சிக்கிக்கொள்கிறோம். ஆதாவது எந்தத் தேவையற்ற உணவுகளால் எடை அதிகரிப்பு ஏற்பட்டதோ அந்த எடை அதிகரிப்பே மீண்டும் தேவையற்றதை உண்பதற்குக் காரணமாக ஆகிவிடுகிறது. 

சுவைக்காக உண்ணும் உணவு பெரும்பாலும் இயற்கை உணவாகவோ அல்லது தீங்கற்ற சமைத்த உணவாகவோ இருப்பதில்லை. 

தீங்குவிளைவிக்கக்கூடிய சுட்ட, பொறித்த, தாளித்த, எண்ணெயில்சுட்ட, கொழுப்புப்பொருட்கள் அதிகம் நிறைந்த தாவர, மற்றும் புலால் உணவுகளாகவும் பால் பொருட்களாகவும்தான்  உள்ளன. 

அதனால் உடல் நலம் ஏதாவது ஒரு வகையில் பாதிப்புக்குள்ளாவது தவிர்க்க முடியாததாகிறது.

அப்படியானால் என்ன செய்யவேண்டும்? பசியுணர்வையும் ருசியுணர்வையும் ஒழுங்கு படுத்துவது எப்படி? இதுதான் நம்முன் உள்ள கேள்வி!

பசியுணர்வையும் ருசியுணர்வையும் பிரித்துப் பார்க்கவேண்டும். பசிக்காக மட்டும் உண்ணவேண்டும். ருசிக்காக உண்ணக்கூடாது!

பசியையும் ருசியையும் எப்படிப் பிரித்தறிவது?

சுலபமான வழி உள்ளது. 

ஏதாவது சாப்பிடலாம் அல்லது எது இருந்தாலும் கிடைத்ததைச் சாப்பிடவேண்டும் என்ற உணர்வு வந்தால் அதுதான் பசியுணர்வு! ஆதாவது நமது உடம்புக்கு உண்ண ஏதாவது கொடுக்கவேண்டும் என்பது பொருள்! 

இது இருந்தால் சாப்பிடலாம் அல்லது இப்படி இருந்தால்தான் நன்றாக இருக்கும் அல்லது இதுவேண்டும் என்ற உணர்வு இருந்தால் அது சுவையுணர்வு! ஆதாவது நமது உடலுக்கு எதுவும் தேவையாக இல்லை. நாக்கு தன் ருசி உணர்வைத் தீர்த்துக்கொள்ள கேட்கிறது என்று பொருள்!

அப்படிப்பட்ட நேரத்தில் நாம் என்ன செய்யவேண்டும்?

பசியுணர்வு ஏற்பட்டால் அந்த உணர்வை அதிக சேரம் இழுத்தடிக்க வேண்டியது இல்லை.  குறிப்பிட்ட நேர இடைவெளிக்குள் ஏதாவது தீங்கற்ற உணவை உண்ணவேண்டும். அதுவே சுவையாக இருக்கும்.

ஆனால் அதற்கு மாறாகச் சுவையுணர்வு ஏற்பட்டால் அதைக் கெட்ட குணமாக நினைக்கவேண்டும் . அப்போதுதான் அதுபற்றி நம் மனதில் எப்போதும் எதிர்மறையான உணர்வு இருந்துகொண்டிருக்கும். அதன்பின்னும் உண்மையாகவே பசியுணர்வு ஏற்படும் வரை ஏதுவும் உண்ணக்ககூடாது!

ஆனால் பழக்கத்தின் காரணமாக சுவையுணர்வால் தூண்டப்பட்டு உணவின்மேல் அடிக்கடி ஞாபகம் வந்துகொண்டே இருப்பதை மறக்கடிக்க மனதை நல்ல நினைவுகளில் திசைதிருப்p அசைபோடலாம். அல்லது ஏதாவது புத்தகங்களைப் படிக்கலாம். அல்லது யாருடனாவது நல்ல விஷயங்களைப்பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கலாம்.

வீட்டில் ஓய்வாக இருந்தால் ஒரிடத்தில் அமைதியாக அமர்ந்து தியானம் செய்யலாம். அதில் நம்மிடமுள்ள குறைகளை சீர்தூக்கிப்பார்த்து மனதை நல்ல நிலையில் வைக்கப் பயிற்சியாக அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்தலாம்.

இதன் மூலம் நாளாவட்டத்தில் பசித்தால் மட்டும் உணவை நினைப்பது என்ற நல்ல பழக்கம் உருவாகும். 

அப்படிப் பசித்தால் மட்டும் உண்பது என்ற பழக்கம் ஒரு வருக்கு வந்துவிட்டால் அந்த உணவு அதில் அடங்கியுள்ள சத்துக்கள் இது பற்றிய ஆராய்ச்சியெல்லாம் தேவையில்லை, இயற்கையுணவாகவும் தீங்கற்ற உணவாகவும் இருந்தால் போதும்.

காரணம் அதில் உள்ள குறைநிறைகளை நமது அங்க அவயங்கள் சரியான முறையில் கையாண்டு நமது உடலுக்டகு நன்மை பயப்பதை எடுத்துக்கொள்ளும் தவறானவற்றைக் கழிவுகளாக வெளியேற்றிவிடும்.

அதுமட்டுமல்ல பசிக்காக மட்டும் உண்பது அதைத் தொடர்ந்து வேறுபல நல்ல பழக்கங்களுக்கும் இட்டுச்செல்லும். பசி ஏற்படவேண்டும் என்பதற்காக உழைக்காதவர்கள்கூட உழைக்கத் துவங்கிவிடுவார்கள். உடற்பயிற்சி மற்றும் விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுவார்கள். உபவாசம் போன்ற உயர்ந்த பழக்கங்களுக்கும் இட்டுச்செல்லும்.

ருசிக்காக உண்ணும் பழக்கம் வேறு பல தீயபழக்கங்களுக்கும் இட்டுச் செல்லும். ஆதாவது வாய்க்கு ருசிக்காகக் கண்டதைக் கண்டநேரத்தில் உண்பதால் சோம்பலும் இயலாமையால் தாழ்வுமனப்பான்மையும் ஆரோக்கியமாக உள்ளவர்களைக் கண்டால் பொறாமையுணர்வும் ஏற்படும். மது, புகை போன்ற பழக்கங்களும் ஏற்பட்டு விடமுடியாமல் வாழ்க்கையே கேள்விக்குறியாகும் வாய்ப்பும் உள்ளது.

ஆகவே நமக்கு ஏதாவது உண்ணும் உணர்வ ஏற்படும்போது அது உண்மையாகவே பசியுணர்வுதானா? கண்டிப்பாக ஏதாவது கிடைத்ததை உண்டுதான் ஆகவேண்டும் என்ற நிலை இருக்கிறதா என்று உறுதிப்படுத்திக்கொண்டு அதன் பின் உண்ணப் பழகுவோம் அது மிகச்சிறந்த சர்வரோக நிவாரணி மட்டுமல்ல முன்தடுப்பு வழியும் ஆகும்.

8 comments:

  1. சிறப்பான பகிர்வு சார்...

    வாழ்த்துக்கள்... நன்றி...

    ReplyDelete
  2. நன்றி நண்பர்களே!

    ReplyDelete
  3. mikavum nalla thakaval .... mikka nanri aiya

    ReplyDelete
  4. நீங்கள் நன்றாக கவனித்தீர்களானால், ஒன்று புலப்படும். நமது உடல் இந்த வாழ்க்கை முறைக்கு வந்துவிடும். அதாவது, திங்கமும் தேவையான அளவு மட்டுமே உணவு எடுத்தால் (அதே குறிப்பிட்ட நேரத்தில் )
    கல்லீரல், இரைப்பை அந்த கால இடைவெளில் பசியை உண்டாக்கும் நீர் சுரக்கும்.

    தானாகவே பசிக்க ஆரம்பிக்கும். பசிக்கும் போது உணவு உண்ண வேண்டும் எனபது உண்மை, அதே சமையம் எந்த அளவு வேண்டும் எனவும் தெரிய வேண்டும். மூன்று வேளை சாப்பாட்டை ஒரே நேரத்தில் எடுத்துக்கொள்வதே அனைத்திற்கும் பிரச்னை.

    ReplyDelete
  5. நல்ல பதிவு ஐயா,

    ReplyDelete
  6. நல்ல பதிவு ஐயா,

    ReplyDelete