ss

Wednesday, March 6, 2013

உணவே மருந்து ( 51 )


நோயற்ற வாழ்வு! 

துவக்க கால மனிதனின் வாழ்க்கைக்கு உழைப்பு தவிர்க்க முடியாத நிபந்தனையாக இருந்தது.

அதனால் முடிந்தவரை உழைத்து கிடைத்ததை உண்டு வாழ்ந்தான்.

அதனால் உடலின் நோயெதிர்ப்புச் சக்தியும் போதுமான அளவில் இருந்தது! 

மனிதனின் உடல் உழைப்பைக் குறைப்பதை நோக்கமாகக் கொண்டே துவக்க காலம் முதல் அறிவியல் வளர்ந்து வந்துள்ளது! 

உழைப்பைக் குறைத்த அளவு உணவைக் குறைக்கவில்லை! 

காரணம் உடலுழைப்பு அவசியமாக இருந்த காலத்தில் பசிதான் உண்ணும் உணவையும் அளவையும் தீர்மானித்தது! 

ஆனால் நவீன வாழ்வு முறையில் உடல் உழைப்பின் பாத்திரம் சிறுத்துப்போய்விட்டது.


அதனால்  உணவின் அளவை அதற்கேற்பக் குறைப்பதற்குப் பதிலாக அல்லது விளையாட்டு அல்லது உடல் பயிற்சி போன்ற நல்ல பழக்கங்களால் உடலைப் பசிக்குமளவு தயார் நிலைப் படுத்துவதைவிட சுவையாக உணவுவகைகளைத் தயாரித்துப் பசி இல்லாமலே வயிறு நிறைய உண்ணும் வழக்கம் நடைமுறை ஆனது! 

அதன் காரணமாக இரண்டு தவறுகள் நேர்ந்தன. 

முதலாவது தேவைக்கு அதிகமான உணவை உண்பதால் தேவையற்ற சத்துக்கள் குப்பைகளாக உடலில் சேர்ந்து பின் நோய்களாக மாறுகின்றன.

நோயெதிர்ப்புச் சக்தியை உடலில் வளர்ப்பதற்குப் பதிலாக பல்வேறு மருந்துகளின் மூலம் பெற்று மருந்துகளைச் சார்ந்து வாழும் நிலை ஏற்ப்பட்டது! . 

இரண்டாவது சமையல் சுவைக்கு முக்கியத்துவம்  கொடுத்ததால் இயல்பாகவே தினசரி உண்டு வந்த இயற்கை உணவின் பங்கு மெல்ல மெல்லக் குறைந்து கிட்டத்தட்ட நின்று விட்டது! 

அதனால் மருத்துவப் பண்புகள் குறைந்த வேதிப் பண்புகள் நிறைந்த உணவுகளை உண்பதன் மூலம் நோய்களுக்கான வரவேற்பை தினசரி செய்து கொண்டுள்ளோம்! 

அதன்மூலம் நோயற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம் என்பது மாறி நோயுற்ற வாழ்வே குறைவற்ற செல்வம் என்பதாக ஆகி விட்டது! 

இந்த நிலை மாறவேண்டுமானால் உழைப்பு, உடல்பயிற்சி, விளையாட்டு  ஆகியவற்றின்மூலம் உண்ணும் உணவுகளை முழுக்கவும் செரிக்கச் செய்ய வேண்டும்.

இயன்ற வரை பண்டங்களை கண்டபடி சிதைத்துச் நாவுக்குச் சுவையேற்றி உண்பதைவிட பசியுணர்வுக்கு ஏற்ற அளவு மட்டும் சுவையான இயற்கை உணவு மற்றும் தீங்கற்ற சமையல் உணவுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கவேண்டும்! 

அதுவே நோயற்ற வாழ்வுக்கு ஏற்ற சிறந்த வழி! 

2 comments:

  1. அனைவரும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய வழி...

    ReplyDelete
  2. நன்றி நண்பரே!

    ReplyDelete