ss

Monday, December 30, 2013

விவசாயம் ( 71 )

காணாமல் போன கீதம்!....

சுமார் நாற்ப்பது வருடங்களுக்கு முன்னர் கிராமங்களில் சாலையோரங்களில் வசிப்பவர்களுக்கு  சாதாரணமாக மூன்று விதமான ஒலிகள் அடிக்கடி கேட்கும்.

கீச் கீச் கீச்.....

கடகடா...கடகடா......கடக், கடக்......

கரகரகர........

இதில் முதலாவது கிணறுகளில் இருந்து மாடுகளைக் கொண்டு கவலையோட்டி நீரிறைக்கும்போது  கிணற்றின் துலைகளின் உச்சியில் இருக்கும் உருளைகளும் வாரியில் இருக்கும் உருளைகளும் எழுப்பும் கீச் கீச் என்ற வேகமான ஒலி. அதன் வேகத்தையும் நேரத்தையும்கொண்டு அந்தக் கிணற்றில் நீர் இருக்கும் ஆழத்தை அனுபவஸ்தர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்....

அதிலும் நிபுணத்துவம் உள்ளவர்கள் அந்த சப்தத்தை வைத்தே அன்றைய தினம் எவ்வளவு நிலம் நீர் பாயும் என்று சரியாக மதிப்பிடுவார்கள்....

அடுத்தது கடக் கடக் என்ற சப்தத்துடன் பாதையில் செல்லும் மாட்டு வண்டிகள்.....

அந்த சப்தத்தைக் கொண்டே அந்த வண்டி செல்லும் வேகத்தையும் அது வெறும் வண்டியா அல்லது பார வண்டியா என்பதையும் அந்த வண்டியின் தரத்தையும் அறிவுக் கூர்மை உடையவர்கள் சொல்லி விடுவார்கள்....

மூன்றாவதாக கரகர வென பாதையில் மரம் இழுபடும் சப்தம்.....


அது என்னவென்றால் ஏர் ஓட்டச் செல்பவர்கள் கலப்பையை மாடுகளின் கழுத்தில் உள்ள நுகத்தடியின்மேல் கொக்கிபோல் மாட்டி கோட்டேர் என்று சொல்லப்பட்ட முறையில் ஓட்டிச் செல்வார்கள்....ஓட்டிச் செல்லும்போது கலப்பையின் ஏர்க்கால் மரத்தின் (கருவத்தடி) நுனி தரையில் இழுத்துச் செல்லப்படும் ஓசைதான் நாம் குறிப்பிடும் ஓசையாகும் ஆகும்....

இந்த மூன்று ஓசைகளையும் கேட்காத கிராம மக்கள் இருக்க முடியாது! 

அது ஒரு மண்வாசனையுடன் கலந்த கானமாக காதுகளுக்கு இனிமையாக இருக்கும்....

ஆனால் பரிதாபம் என்னவென்றால் இந்த மூன்று இனிய கானங்களையும் கேட்பதற்கு இன்றைய தலைமுறையினருக்கு வாய்ப்பில்லாமல் போய்விட்டது.

காரணம் அந்த கானத்துக்கு உரிய மூன்றுவிதமான கிராமப் புற விவசாயப் பாரம்பரிய வேலை முறைகளும் காற்றில் கரையும் புழுதிமண் போல் மறைந்து வருகிறது.....

அது அறிவியல் யுகத்தில் தவிர்க்க முடியாத ஒன்றாக இருக்கலாம்....வேறு வழி இல்லை! 

ஆனால் அத்துடன் சேர்ந்து ஆயிரங்கனக்கான வருடங்களாகக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த நாதம் மட்டுமல்ல அதை இசைத்த தொழில் நுட்பம் மட்டுமல்ல அதற்கு அடிப்படைக் காரணமாகவும் துணையாகவும் இருந்த நாட்டுப்புற பாரம்பரிய நாட்டுமாடுகளும் மறைந்து வருகின்றன. 

இந்த மூன்றுவிதமான பணிகளை நாட்டு மாடுகளைக் கொண்டுதான் தலைமுறை தலைமுரையாகச் செய்து வந்த நிலையில் அந்தத் தொழில்களின் மறைவை ஒட்டி அவற்றின் இருப்புக்கும் பேராபத்து வந்து சேர்ந்திருக்கிறது....

இந்த உழைப்புப் பணிக்காகவே பயன்பட்டுவந்த காளை மாடுகளும் இந்த உழைப்புப் பணிக்கு தொடர்ந்து காளைகளை உருவாக்குவதற்காகவும் பாலுக்காகவும் பயன்பட்டுவந்த பசு மாடுகளும் தங்களின் முக்கியத்துவத்தை இழந்து அந்த இடத்தை சீமை மாடுகளும் இயந்திரங்களும் பிடித்துக் கொண்டன. 

குயில் களின் கூடுகளைக் கோட்டான்கள் கைப்பற்றிக் கொண்டன. 

மீண்டும் அத்தகைய கானங்களைக் கிராமங்களில் கேட்பது கடினமே ! 

ஆனால்  ஆயிரங்கணக்கான ஆண்டுகள் துணை இருந்த துணைவனான நாட்டு மாடுகளை அழிவில் இருந்து காப்பாற்ற என்ன வழி என்று சிந்திக்கவேண்டும். 

அவற்றுக்குக் கட்டுபடியாகும் விதத்தில் வேலை கொடுக்கவேண்டும். 

அவற்றிடம் வேலைவாங்கும் தகுதியை ஆதாவது தங்களின் உழைக்கும் தகுதியை விவசாயிகள் தக்கவைத்துக் கொள்வதோடு உயர்த்திக் கொள்ளவும் வேண்டும். 

இல்லாவிட்டால் இந்த ரேக்ளா வண்டிச் சவாரிக்காரர்களையும் ஜல்லிக் கட்டு விளையாட்டையும் மட்டும் நம்பி அவற்றைக் காப்பாற்ற முடியாது.....




No comments:

Post a Comment