ss

Monday, July 14, 2014

சிறுகதைகள் ( 18 )

சுவர்க்கம்......

அந்த அம்மாவின் துணைக்கு யாரும் இல்லையா? போக்குவரத்து நிறைந்த அந்தப்பாதையில் தன்னந்தனியாக தட்டுத் தடுமாறி எங்கே செல்கிறார்?


பிள்ளைகள் இருவர். பணக்காரர்களாக இல்லாவிட்டாலும் ஓரளவு வசதியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள்.


அப்புறம் ஏன் தன்னந்தனியாக துணையின்றி வெளியில் போகவேண்டும்?


இரண்டு மகன்களையும் நல்லபடி வளர்த்து அவர்களுக்குச் செய்யவேண்டிய அனைத்துக் கடமைகளையும் செய்தாயிற்று. சொத்துக்களையும்; கொடுத்தாயிற்று. தனக்கும் தனது கணவருக்குமென்று ஒரு குறிப்பிட்ட துகை வங்கியில் இருக்கிறது. அவர்கள் யாருடைய கையையும் எதிர்பார்க்கவேண்டிய அவசியமில்லை.


ஆனால் அது எத்தனை நாளைக்கு! வயோதிகம் விட்டுவைக்குமா? பிறர் துணையின்றி வாழமுடியுமா? பெற்ற பிள்ளைகளுக்குச் சுமையாக வாழவேண்டியதாகிவிட்டது. இருவரையும் ஒரே பிள்ளை வைத்துப் பராமரிக்கமுடியுமா? பிள்ளை ஒருவராய் இருந்தால் முடியும் இருவரால் எப்படி முடியும்?... அவர்களின் கொள்கைப்படி ஆளுக்கு ஒருவராக பிரிக்கப்பட்டு மகன்களுடன் சேர்ந்தாயிற்று! மூத்தவனிடம் தாய். இளையவனிடம் தந்தை!


வயிற்றுப்பாட்டுக்குக் குறையில்லை. வசதிக்கும் குறைவில்லை! ஆனாலும்…. ஏதோ ஒன்று வாட்டுகிறதே!


ஐம்பது வருடகாலம் வாழ்ந்த வாழ்க்கை பிரிவை ஏற்க மறுக்கிறதே! தன் துணையின்றி எப்படி இருக்கிறாரோ என்ற கவலை இருவரையுமே வாட்டுகிறதே! இந்தத் துயரத்தை யாரிடம் சொல்வது? இருவருக்கும் அனைத்து வசதிகளும் இருப்பதாக மற்றவர்கள் பேசிக்கொண்டாலும் அதனுள் புதைந்திருக்கும் நரக வேதனையை எப்படித் தாங்குவது?..


மகன்களுக்குள் ஏற்பட்ட பிரச்சினையால் அதிகப் போக்குவரத்து இல்லை. விசேச காலங்களில் தவிர மற்ற நேரங்களில் இவர்களை அழைத்துச்செல்ல யாருக்கும் அக்கரை இல்லை!....


என்ன ஆனாலும் சரி! இந்த நரகவேதனையில் இருந்து விடுபடவேண்டும். மூன்று மைல்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் தனது சொர்க்கத்தை,  தன் துணைவரை அடைந்தே தீரவேண்டும்! ..


சொர்க்கத்தின் தூரம் ஒவ்வொரு அடியாகச் சுருங்கிக்கொண்டே வந்தது!

No comments:

Post a Comment